Skip to main content
  • Nieuws
  • De vergeten sectoren na één jaar corona: eventondernemer Soundfield

De vergeten sectoren na één jaar corona: eventondernemer Soundfield

  • 06/05/2021

Jo Van den Wijngaerde, medeoprichter en CEO van Soundfield, slaakt een noodkreet en spaart banken noch overheden. Als technische supplier van o.a. licht en geluid voor de eventsector zit hij al ruim één jaar op droog zaad. “Ons levenswerk glipt door onze vingers.” Al moet ‘zijn’ sector ook de hand in eigen boezem steken, vindt hij. “Als je in Brussel niet op de juiste deur klopt, kan ze niet opengaan.” 

foto

“Ons levenswerk glipt door onze vingers”

Tekst Sam De Kegel – foto Wim Kempenaers

De frustratie zit diep bij Jo Van den Wijngaerde, medeoprichter van Soundfield dat ooit groeide uit een tweetal discobars die furore maakten in de jaren 80. Ondertussen levert het al 22 jaar licht, geluid, podia, aankleding en techniek voor bedrijfsevenementen en entertainment. In 2019 draaide het nog een omzet van ongeveer drie miljoen euro met meer dan 1.000 productiedagen, in 2020 en 2021 viel alles op zijn gat.  

In september vorig jaar zei u in Ondernemers: ‘Het licht gaat uit in onze sector.’ Die titel kon toen al niet onheilspellender?

Jo Van den Wijngaerde: “Het licht is nog meer uit dan het toen al was. Alle politici zeggen: ‘We moeten hier samen door en we gaan de bedrijven die gezond waren voor de crisis er door sleuren’. Maar als ik mijn klachtenboek met jou overloop, kan ik enkel besluiten dat ze niet doen wat ze beloven. Jammer genoeg was ook onze sector niet georganiseerd toen corona uitbrak en eigenlijk zijn we nog steeds niet georganiseerd. Dat maakt dat politici zich gemakkelijker kunnen wegsteken. Wij hebben niet één aanspreekpunt en woordvoerder zoals de horeca, wij hebben geen lobbyisten die in de Wetstraat op de juiste knoppen drukken.”

In volle covid-tijd werd toch de Alliance Belgian Event Federations opgericht om de gemeenschappelijke belangen vorm te geven?

“Bruno Schaubroeck (de woordvoerder, red.) heeft gepoogd om de bakens te verzetten. Evenementenkantoren zijn een belangrijk onderdeel van de eventsector, maar een AV-bedrijf als het onze werkt helemaal anders. Indien het werk voor een eventkantoor wegvalt, hebben ze enkel wat leasingcontracten voor auto’s en laptops lopen. Wij zitten jaarlijks met een miljoen aan investeringen die moeten afgeschreven en terugbetaald worden aan leasingmaatschappijen en banken. 

Je hebt nu inderdaad een alliantie tussen ACC (de agentschappen), BESA (technische evenementenleveranciers), BECAS (eventcateraars) en Febelux (congres- en beursorganisatoren & zaaleigenaars…). Maar ondanks die alliantie zit in de evenementensector iedereen op zijn eiland en probeert men daar zo goed mogelijk koning te zijn. Podiumbouwers, klank- en lichtbedrijven, securitybedrijven, hostessen, toiletdames, cateringbedrijven, decorbedrijven,...:probeer die maar via één sector te vertegenwoordigen. Horeca is simpel: dat is eten, slapen en drinken. Maar zelfs binnen de Belgische audiovisuele (AV)-sector, een onderdeel van die evenementensector, moeten we in eigen boezem kijken, want ook die is niet verenigd. Wereldwijd hebben we nochtans een bijzonder sterke reputatie en staan we zelfs op nummer één qua knowhow. Eind jaren 90 was er even een initiatief met LISA (light image sound association), maar dat was geen lang leven beschoren.”

U heeft ook een probleem met hoe men in Brussel naar het begrip ‘evenement’ kijkt?

“Tomorrowland is een evenement net als een avondvullende activiteit voor 300 topmanagers, maar beide hebben nauwelijks iets gemeen. Algemeen geldende maatregelen voor elk type van evenement heb ik van meet af aan nefast en nutteloos gevonden. Het is ondertussen meer dan een jaar geleden dat onze inkomsten opdroogden. Alleen al tussen 14 en 31 maart 2020 hebben we 1,5 miljoen euro getekende omzet zien verdwijnen. Vandaag heb ik nog steeds geen orderboek voor dit najaar, want zolang er onzekerheid is, gaat er niet veel georganiseerd worden. Soms vraag ik me echt af waarom ik de stekker er nog niet uitgetrokken heb. Maar ik doe dit al 25 jaar, dit is samen met mijn partners en medewerkers ons levenswerk en pensioen. Dat pensioen zie ik nu met de seconde verdampen. Op één jaar glipt ons levenswerk door onze vingers.” 

Terwijl u altijd heeft geopperd dat je coronaproof evenementen kan organiseren…

“Zelfs voor enkele honderden personen. Waar is de logica dat je maximaal 50 mensen kan samenbrengen? Als ik in hal 8 van Flanders Expo op 10.000 m² iets organiseer, mag ik maar evenveel mensen huizen als in een kantoor van 500 m²? Coronaproof organiseren is één ding, het moet ook rendabel zijn. Voor een event met 100 man heb je hetzelfde budget nodig voor licht, geluid en podium als voor een event met 500 man, maar de inkomsten zijn slechts een vijfde. Logisch dat organisatoren twijfelen en als het zover is, kan de lokale burgemeester nog altijd zijn veto stellen voor lokale initiatieven ook al heb je een perfect Event Risk-model. In Blankenberge gaat er tot eind augustus al niets door, andere gemeenten zullen volgen. Ondertussen mogen mensen dag in dag uit naar Ikea of shoppingscenters, terwijl een beurs organiseren niet mag, terwijl je daar nog veel beter met time slots kan werken en perfect kan traceren wie wanneer binnengaat. Dat lijkt me veiliger dan opeengepakt in de Brusselse Nieuwstraat of op de kustdijk rond te lopen.” 

U voelt zich in de steek gelaten…

“Wij zijn al een jaar gesloten. De horeca heeft van juni tot begin september nog kunnen heropenen en gaat nu terug open. Ik ben blij dat dit gelukt is, met dank aan hun woordvoerder die weet met wie hij moet babbelen om zaken gedaan te krijgen. Het is wel zo dat er ministeriële besluiten genomen zijn, geschreven voor en door de horeca en dat kan niet. Zo krijgen ze dubbel crisis-overbruggingsrecht omdat ze verplicht gesloten zijn en kunnen ze via take away toch nog een beetje omzet draaien (tot en met juni voorlopig, red.). Als wij ook maar een beetje omzet draaien door creatief te zijn, worden we daarvoor genadeloos afgestraft. Wij zijn immers niet verplicht gesloten.” 

Hebben jullie al productiedagen gekend in 2021?

“We doen af en toe streamings op virtuele of zeer kleine hybride events, maar we zijn echt een live technisch bedrijf. Onze dada is mensen samenbrengen en die een unieke beleving geven op een fysieke locatie. Mensen haken ook veel sneller af virtueel. Ondertussen staan onze medewerkers nog altijd op tijdelijke werkloosheid.” 

Hoe lastig is het om uw medewerkers te blijven motiveren?

“Twee van mijn twaalf vaste medewerkers zijn al vertrokken, waaronder eentje naar de IT-sector. Onze medewerkers zijn technisch sterk, nemen hun verantwoordelijkheid en denken probleemoplossend. Op 14 maart 2020 waren ze blij dat ze even een rustpauze konden nemen – iedereen begon thuis te schilderen of te renoveren – maar in juni zaten ze al hun kas op te vreten. Naast mijn vaste medewerkers put ik uit een pool van een 35-tal freelancers en die zijn nog zwaarder getroffen, want zij vallen niet terug op 70% tijdelijke werkloosheid. Zij zwermen uit naar andere sectoren. De vraag is of ze nog gaan willen terugkeren naar hun vroegere leventje met lange werkdagen. Als we gaan heropstarten, zal het materiaal en masse klaarstaan maar of we voldoende mensen zullen hebben om die materialen te bedienen, daar twijfel ik aan. Mijn grootste frustratie is echter dat ze ons momenteel financieel aan het wurgen zijn. Op 14 maart 2020 dienden we bij onze huisbanken een aanvraag in voor een extra krediet omdat onze inkomsten wegvielen. We zijn actief in een bijzonder kapitaalsintensieve sector. Onze winst herinvesteren we voortdurend in nieuwe materialen.”

(lees verder onder de foto)

foto

Had u toch niet beter een extra oorlogsbuffer aangelegd?

“Misschien wel maar mijn oorlogsbuffer waren mijn materialen. Geld op de bank bracht niets op en met nieuwe materialen kon ik steeds een stapje hoger gaan en mijn omzet en klantenportefeuille uitbreiden. Ik zou wel later aan de kassa passeren, als ik het bedrijf ooit zou verkopen, samen met mijn vennoten. En anders kon ik die materialen nog altijd verkopen. Maar ook dat materiaal is nu al veel minder waard, want er is geen markt meer.” 

Kreeg u die kredieten bij uw huisbanken?

“Bij onze twee huisbanken kregen we in totaal een overbruggingskrediet van 253.000 euro. We moeten dit aflossen over drie jaar, maar de federale regering geeft slechts één jaar waarborg. Banken gaven hiervoor 1,25% corona-interestvoet, maar omdat wij dus over 3 jaren aflossen, en de volgende twee jaren dus niet meer gedekt zijn, rekenen de banken ons commerciële kredieten aan van 3,55 en 2,96%. Een van onze huisbanken weigert ondertussen om de coronakredieten die we één jaar geleden aangingen, verder te stretchen. We moeten nu al terugbetalen, en dat geldt ook voor al onze leasings.”

Jullie moeten dus leningen/leasings terugbetalen terwijl jullie nog geen inkomsten hebben?

“De banken lijken helemaal vergeten dat ze in 2008 en 2009 zelf met overheidsgeld gered zijn. Maar daar stopt het niet. Bij PMV heb ik in mei 2020 een dossier ingediend voor een achtergestelde lening op drie jaar. Dat heeft me drie maanden bloed, zweet, tranen en veel geld aan mijn accountant gekost. Uiteindelijk heb ik een achtergestelde lening van 375.000 euro bekomen aan een interest van 4,5%. Okay, dat is risicokapitaal, dat kan ik dus begrijpen. Nadien kwam het Vlaams Beschermingsmechanisme 1 uit, een subsidie voor bedrijven die meer dan 60% inkomensverlies leden in augustus-september 2020 en die begrensd was tot 15.000 euro. Ik kwam daarvoor in aanmerking op voorwaarde dat ik van PMV niet meer dan 75.000 euro gekregen had. Uiteindelijk kon ik toch mijn aanvraag indienen na veel gedoe. Pas bij het derde Vlaams Beschermingsmechanisme werd de beperkende voorwaarde geschrapt. De Vlaamse en federale overheid pakken hier graag uit met hulpmaatregelen, alleen laat hun uitwerking veel te wensen over. Ook voor een beloofde RSZ-vermindering op het derde kwartaal van 2020 werd ik van het kastje naar de muur gespeeld. En onlangs heb ik een brief gekregen dat ik niet in aanmerking kom voor een coronahinderpremie waarbij men verwijst naar twee ministeriële besluiten die voor de horeca en kappers blijken te zijn geschreven. Wij zijn inderdaad geen verplicht gesloten sector. Alleen is alles wat onze klanten willen organiseren, verboden door de overheid. Ik begrijp dat de overheidskas niet oneindig is, maar voor de een wordt de geldkraan vlotter opengedraaid dan voor de ander.” 

Vreest u voor veel jobverlies in de audiovisuele en bij uitbreiding evenementensector?

“In de ganse evenementensector staan 80.000 jobs op de helling, in de AV-sector zo’n 15.000, inclusief freelancers. Terwijl zeker onze audiovisuele sector een internationaal uithangbord is. Cirque du Soleil toert met Vlaamse technici. Stageco groeide uit tot de grootste podiumbouwer ter wereld. Waarom vindt Tomorrowland hier plaats? omdat de knowhow hier zit. Ook die dreigt verloren te gaan.” 

Hoe geraken we uit deze impasse zolang we niet gevaccineerd zijn?

 “We moeten nog steeds op de rem staan zodat ons gezondheidssysteem niet in elkaar klapt. Niemand wil nog toestanden zoals in Italië vorig jaar, ook ik niet. Enkel véél meer vaccinaties kunnen soelaas bieden. Maar als ik in het bedrijfsleven moet onderhandelen met leveranciers zoals onze overheden gedaan hebben voor de vaccins, zal ik niet veel werk meer hebben. By the way, de vaccinatiecentra zijn tijdig klaar geraakt met de hulp van evenementenkantoren en technische bedrijven.” 

Denkt u dat u 2021 zal doorspartelen?

“We mogen nu al een kruis maken over 2021. Met de overbruggingskredieten en steun die we nu krijgen, komen we er niet. Als bokser heb je twee mogelijkheden: ofwel kruip je in een hoekje en dan is je kamp voorbij want voor je het weet, word je knock-out geslagen. Ofwel probeer je sterker uit de hoek te komen en terug te slaan. Ja, we krijgen nog steeds slagen, maar we staan nog altijd op onze benen en proberen onszelf ondertussen heruit te vinden. Vorig jaar stonden we op het punt om het exclusieve recht op de verkoop van een Slovaakse desinfecteringspoort te verwerven. De vloeistof hiervoor, 100% natuurlijk, werd goedgekeurd in Hongarije, Polen, Tsjechië en Slovakije, maar hier bleef de procedure maar aanslepen. Een andere vloeistof die in Italië op geneesheren en verplegend personeel werd gebruikt, getest en goedgekeurd in Duitsland, lukt niet om ook in Benelux te laten homologeren. Ik wil mijn medewerkers nog een toekomst bieden, maar dat wordt steeds moeilijker. Ik heb nooit gevraagd om aan de kassa te passeren, maar nu moet ik privé ook leven van een overbruggingsrecht. Ik kan geen loon uit het bedrijf halen als er geen geld is. Ik vrees ook dat, als we weer mogen herstarten, het voor heel beperkte evenementen zal zijn (dat blijk ook zo, red.). En de capaciteitsbeperking schrikt organisatoren af. Maar ik blijf ervan overtuigd dat we een ‘boom’ gaan meemaken eenmaal we weer op volle kracht fysieke evenementen mogen organiseren. Daar probeer ik nu moed uit te putten.” 

Heb je een prangende vraag of nood aan advies? (al of niet corona-gerelateerd)

Doe een beroep op het Voka-netwerk en krijg een antwoord waar je écht iets aan hebt. Leden genieten gratis eerstelijnsadvies en de ondersteuning van experts in ons Voka-netwerk. 

Meer info op de pagina van ViaVoka.

Domestic Services
Banque de Luxembourg
Deloitte
ING
Logo Mensura
Proximus
SD  Worx
BovaEnviro+
G4S
Soundfield
Jobat