Van 1 tot 8 februari trekken we naar Bangalore, Abu Dhabi en Dubai. Op het programma staan bezoeken aan toonaangevende bedrijven en innovatiehubs die tonen hoe technologie en nieuwe businessmodellen groeien binnen internationale ecosystemen. Drie medereizigers delen onderweg hun ervaringen. Vandaag is het de beurt aan Wouter Vermeylen, VP bij YesPlan.
Dubai voelt natuurlijk aan als een stad, maar dan wel eentje waar – toch zeker volgens de expats waar ik straks meer over vertel – alles frictieloos verloopt en waar het, door de invloed van de oliedollars, een happy leven is. Alles wat je ziet – van infrastructuur tot governance, van technologie tot hospitality – lijkt voort te komen uit één consequente keuze: vooruitgaan zonder nostalgie. En liefst met zo min mogelijk frictie.
Waar Europa vaak worstelt met erfenissen uit het verleden, lijkt Dubai gebouwd op de aanname dat alles tijdelijk is, behalve ambitie. Niet groter om het groter zijn, maar sneller, consistenter en zonder omwegen.
AI first, facility first, service first.
Wouter Vermeylen
From oil to brains
De kern van dat verhaal werd scherp samengevat in de presentatie van Benedicte Hennebo en Jessica Constantinidis, twee Vlamingen die ooit als pioniers in Dubai arriveerden. Conclusie: olie was een fase. Kennis is de volgende. Logisch natuurlijk, gezien de niet-eindeloze voorraad, maar wel impressionant om te zien hoe de overheid hier zo’n voortrekkersrol in speelt.
Wat hier vandaag wordt opgebouwd, is een economie die draait op talent, data en IP. Niet als losse initiatieven, maar als één samenhangend systeem. Onderwijs, infrastructuur, technologie en internationale aantrekkingskracht worden hier niet apart aangestuurd, maar ontworpen als één geheel.
Opvallend is hoe expliciet die transitie wordt gemanaged. Tegen 2031 moet de non-oil economie 20% van het BBP vertegenwoordigen. Dat is geen ambitie, maar een meetbare doelstelling. Alles staat in functie daarvan: AI first, facility first, service first.
Governance is the buyer
Wie hier wil ondernemen, botst snel op een fundamenteel verschil met Europa. IP wordt hier gegenereerd, maar behoort vaak toe aan de staat. Niet vanuit ideologie, maar vanuit strategisch denken. De overheid is geen remmende regulator, maar een actieve marktspeler en... governance is the buyer. De Sheikh fungeert in veel opzichten als CEO. Dat maakt ook dat ondernemen hier in essentie relationeel is. Wie hier wil bouwen, moet relaties opbouwen en onderhouden. Vertrouwen, aanwezigheid en continuïteit zijn doorslaggevend. Niet de pitch wint, wel de relatie. Dat vraagt tijd, maar creëert ook helderheid.
Dubai is daarbij een uitgesproken expat-stad. 95% van de bevolking bestaat uit expats, en Belgen blijken hier bijzonder gegeerd: pragmatisch, betrouwbaar en technologisch sterk. Het is bovendien een interessante spiegel voor Europa, waar talentmobiliteit steeds vaker als bedreiging wordt gezien. Ook is Dubai zeer veilig, natuurlijk ingegeven door het zeer represaillegerichte beleid. Fout maken, is het land verlaten.
De regio is bovendien scherp gepositioneerd. Dubai draait op zaken en toerisme, snelheid en commerciële slagkracht. Abu Dhabi focust sterker op overheid, beleid en governance. Twee modellen, één strategische logica.
Lees verder onder foto.
AHOY – bouwen op een motor
Dat denken in systemen zagen we scherp geïllustreerd bij AHOY. Geen klassiek bedrijf, maar een ecosysteem van bedrijven. In het centrum zit Trouve Labs, de core engine. Daar wordt de fundamentele technologie ontwikkeld en gebouwd. Alles errond zijn dochterbedrijven die specifieke toepassingen ontwikkelen on top van die motor.
Het is een model dat fundamenteel verschilt van hoe we in Europa vaak werken. Wij vertrekken meestal vanuit een use case en hopen dat die kan schalen. Hier vertrekt men van schaal, en zoekt men daarna de toepassingen. Minder romantisch, maar ook minder kwetsbaar.
Wat extra opviel, was de cultuur. Geen grijze pakken of zwaar corporate taalgebruik. Wel hippe twintigers, extreem comfortabel met technologie, data en storytelling. Ondernemerschap lijkt hier geen uitzonderlijke status, maar gewoon één van de mogelijke paden. De presentatie werd gebracht door iemand die evengoed op een podium had kunnen staan. Een soort popster van het ecosysteem. Technisch sterk, maar gebracht met flair, timing en zelfvertrouwen.
Lees verder onder foto.
Groei is hier geen ambitie, maar een veronderstelling.
Wouter Vermeylen
De luchthaven
Dubai Airport is geen infrastructuur, maar een logistieke supermachine. Alles is ontworpen rond doorstroom, precisie en comfort. Het doel is helder: to delight guests the Dubai way. Frictie wordt niet gemaskeerd, maar gewoon niet toegelaten. Bewegwijzering, security, wachttijden en routing voelen minder als controle, meer als choreografie.
De schaal is moeilijk te vatten. De luchthaven vervoerde in 2025 95 miljoen passagiers. In vergelijking: Brussels Airport, 24,4 miljoen. Eén op de vijf mensen in Dubai werkt rechtstreeks of onrechtstreeks voor de luchtvaartsector. De sector vertegenwoordigt ongeveer een derde van het BBP. Hier begrijp je waarom logistiek geen ondersteunende functie is, maar de kern van de economie.
En het stopt niet. Met DWC wordt gebouwd aan wat straks de grootste luchthaven ter wereld moet worden. Niet als prestigeproject, maar als noodzakelijke volgende stap. Groei is hier geen ambitie, maar een veronderstelling. Op naar 260 miljoen passagiers. En gelukkig hebben ze natuurlijk nog behoorlijk wat woestijn om vol te bouwen.
Cultuur zonder schuldreflex
Interessant zijn ook de culturele keuzes die vaak onder de radar blijven. Dubai was een van de eerste plekken waar een vrouw verplicht in de board moest zetelen, en minstens twee vrouwen in het executive team.
Even opvallend: blaming en shaming is hier absoluut not done. Fouten worden geanalyseerd, niet geëxposeerd. Wat een contrast met de reflexen die we vandaag vaak zien in de VS en Europa, waar falen snel publiek en persoonlijk wordt gemaakt. Het creëert een klimaat waarin experimenteren mogelijk blijft, zonder verlammende angst voor reputatieschade.
Make it in the Emirates
Door de gigantische investeringen die de overheid pompt in de ontwikkeling van de markten, zijn er zeker mogelijkheden voor Europese bedrijven. ‘Operation 300Bn’ moet leiden in 2031 tot een verhoging van het GDP van AED 133 billion in 2021 tot AED 300 billion in 2031.
Gezien de VAE bovendien ook een ideale toegangspoort is tot Azië en Afrika, en het dezelfde stabiliteit, zeker politiek, nastreeft als het neutrale Zwitserland, is het de moeite waard om te onderzoeken. Een bezoek aan onze Gentse unicorn Deliverect in Dubai bevestigde dit alleen maar.
Lees verder onder foto.
Dubai laat weinig ruimte voor ambiguïteit. Alles is ontworpen. Alles heeft een richting. Niet alles is kopieerbaar, en niet alles is wenselijk. Maar het dwingt tot nadenken. Niet over gadgets of trends, maar over besluitvorming. Over durven kiezen. Over bouwen in plaats van blijven afwegen. De vraag is niet of dit model werkt. Dat doet het. De vraag is vooral wat het zegt over ons — en over onze moeite om even consequent te zijn.
Wil ik hier ondernemen? Jazeker.
Wil ik hier wonen? Voor een jaartje, jazeker, maar ik had toch vaak het gevoel in de glazen koepel van The Truman Show te zitten en de Europese authenticiteit te zullen missen.
