Hoe expat Jeremy Van Dille Deliverect laat groeien in Australië

Jeremy Van Dille resideert al sedert 2022 in Sydney voor Deliverect.

Tekst Sam De Kegel

Na zijn studies Handelswetenschappen wist Jeremy Van Dille één ding: hij wilde een carrière in sales. Zijn masterstage voltooide hij bij Voka Oost-Vlaanderen. “Ik mocht mee evenementen organiseren waar nieuwe ondernemers hun product kwamen pitchen, een unieke ervaring”, vertelt Jeremy. “Maar daarna wist ik niet meteen welke richting ik uit wou.” 
Zijn eerste baan was in business development bij een rekruteringsbedrijf, maar hij merkte na ruim twee jaar dat een job als rekruteerder niet 100 procent op zijn lijf geschreven was. “Ik ontdekte er wel dat ik graag op de baan ben”, lacht hij.

De klik kwam in 2019, toen hij via een vriend, die bij VC-speler Smartfin werkte, de naam Deliverect hoorde, een jonge SaaS-start-up. “Simon Dewaele vertelde mij tussen pot en pint over een bedrijfje waar ze net in geïnvesteerd hadden. Deliverect werd op dat moment bewierookt als de meest opwindende start-up van het land. Hij vertelde me ook dat Zhong Xu, de ceo en medeoprichter, een tweetalige verkoper zocht. Ik woonde vlakbij het kantoor van Deliverect aan de Ferdinand Lousbergkaai en mocht op gesprek bij Zhong. Hij vroeg ook of ik tweetalig was, en toen ik antwoordde dat ik tweetalig opgevoed was, zei hij lachend: ‘Ik ga het niet testen, want ik spreek geen Frans.’ Ik ben opgegroeid in Ellezelles, op de taalgrens bij Ronse.”

(lees verder onder de foto)

Zicht op Bondi Beach in Sydney © shutterstock – Valeria Venezia

Thuis in de horecawereld

Toch twijfelde hij nog even. “Ik had een vaste job als rekruteerder én een bedrijfswagen; je kiest dan voor een start-up die net 1 miljoen euro opgehaald heeft, je begint bij wijze van spreken aan een ‘hongerloontje’. Ik werkte toen ook nog als jobstudent in de VIP-bar van Tomorrowland. Net dat weekend was Zhong er ook aanwezig. Hij maakte er een selfie met het alles-in-één kassasysteem van Lightspeed.  ‘What are you doing here?’, zei hij. Hij drong erop aan om toch bij Deliverect te gaan werken, en zo geschiedde. Jeremy belandde in een totaal andere wereld. “Als rekruteerder droeg ik een kostuum en das, bij Deliverect kwamen mensen in T-shirt werken.”

Jeremy had wel al veel affiniteit met de horecasector. Sinds zijn vijftiende was hij aan de slag in restaurants, of als kelner in De Coulissen Gent, een café in de legendarische Overpoort. “Ik deed nachtshifts, volgde stage bij Voka en schreef aan mijn masterthesis; het was de enige manier om mijn kot te betalen”, zegt hij over die periode. “De horecasector heeft me altijd gecharmeerd. Als je SaaS en hospitality kunt mixen in je job, dan heb je het beste van twee werelden. Je moet wel uit een bepaald hout gesneden zijn om op een vlotte manier om te gaan met restauranthouders. Die staan vaak onder grote druk en kunnen al eens vloeken, je moet dus tegen een stootje kunnen (glimlacht).”  

Van Parijs naar Dubai

Tijdens covid groeide het foodtechbedrijf pijlsnel. “Conner Rousseau was toen mijn huisgenoot in het Gentse. Toen ze de eerste lockdown aankondigden, wist ik heel snel wat er op ons afkwam, nog voor het op het journaal was. Ik wist meteen ook dat dit een versneller zou zijn van ons businessmodel. Een zotte periode! Zelfs alle Michelin-restaurants (zoals die van Sergio Herman, red.) wilden plots onze software.”

Jeremy beleefde de groei mee vanop de eerste rij. Deliverect had een product waar de markt zat op te wachten. Hij speelde zelf een sleutelrol in de internationale expansie als eerste echte verkoper, onder meer in Frankrijk en andere Europese steden. “We moesten nauwelijks aan marketing doen. Eerst trokken we naar Frankrijk en het VK. Van maandag tot vrijdag zat ik in Parijs. Daarna trok ik ook naar Londen, Stockholm en Madrid. Alles begint met goesting.”

Al snel verlegde het bedrijf zijn focus ook naar het Midden-Oosten, met Dubai als belangrijkste hub. “Zhong kwam van Lightspeed en had een enorme affiniteit met de kleine restauranthouders, maar we kregen steeds meer vragen van ketens met tien tot vijftig locaties. Onze software was daar toen eigenlijk nog niet voor gemaakt. In Dubai kregen we zelfs een vraag van een keten met driehonderd restaurants. Ik kreeg droomtelefoontjes vanuit het Midden-Oosten en was echt hongerig om naar Dubai te trekken. Op enkele dagen rijfden we er evenveel getekende locaties binnen als in Europa. Vanaf dan zat ik vaak enkele weken in Dubai. Op een bepaald moment had ik twee opties: terugkeren of er permanent blijven. Businessgewijs was het beter om er een lokale manager te stationeren, ook om de cultuur beter te begrijpen. Een partnershipmanager die er de lokale Spotify voor restaurants verkocht én ambassadeur was van onze oplossing, heeft verder Deliverect in Dubai uitgebouwd.”

(lees verder onder de foto)

Jeremy samen met Victor Bertels, een andere Belg die samen met Jeremy zorgde voor de lancering en  het technische gedeelte voor de boeg nam en Jelte Vrijhoef  founder en cto.

Grote vis in Australië

Deliverect werkt van meet af nauw samen met leveranciers van kassasystemen (zoals Lightspeed) en integreert ze naadloos met bestaande bestelplatformen over de hele wereld. “We hadden ook al een Australische partner die voor ons wat ‘abonnementen’ verkocht. Op een bepaald moment kregen we vanuit Australië een inbound request van Craveable Brandsx, we hadden er nog nooit van gehoord. Ze hadden zeshonderd fastfoodrestaurants en wilden per se onze oplossing. Ik stuurde dat we hen niet kenden en voorlopig niet veel deden in Australië. Hun cio bleef aandringen. Om 5 uur ‘ochtends had ik vanuit Gent een meeting met de Australiër. Zhong zei: ‘Stuur hem maar een contract, hij zal dat toch nooit tekenen.”

De volgende dag was het contract getekend. “Ons kantoor stond even op zijn kop.” Al snel werd ook duidelijk dat lokale aanwezigheid noodzakelijk was. 
“We probeerden eerst vanuit Gent Australië te coveren, samen met onze AmerikaanseAustralische partner. We hebben dat negen maanden volgehouden, maar door het grote uurverschil was dat niet meer werkbaar.”  

In december 2020 kreeg Jeremy de opdracht om als general manager in Australië een lokaal team uit te bouwen. Maar nu was covid de spelbreker. “Door reisbeperkingen kon ik niet naar Australië. Ik kreeg toen de kans om general manager in Duitsland te worden, maar dat zag ik zelf absoluut niet zitten, ik spreek trouwens Jean-Marie Pfaff-Duits (lacht). Mijn hoofd zat al in Australië.”

Jeremy werkte dan maar tien maanden vanop afstand vanuit Thailand, tot hij begin 2022 effectief naar Australië kon verhuizen. “In Thailand wierf ik mijn eerste team aan in Sydney, terwijl ik zelf in Phuket zat.” 

Ondertussen leidt Jeremy vanuit Sydney al vier jaar het APAC-team, dat ook Zuidoost-Azië bedient. “We zijn gestart met tien medewerkers, op onze piek zaten we met veertig en nu zijn we met zeventien m/v. “Dat komt omdat we nu veel grotere klanten bedienen. Kleinere restaurants vragen veel ondersteuning, voor grotere klanten is het gemakkelijker om vanop afstand support te verlenen.”

Eerst mens, dan verkoper

Omdat door wifi-strubbelingen het interview enkele malen onderbroken wordt, neemt Jeremy ons even mee naar zijn tuin, vlakbij Bondi Beach. Hij woont op nauwelijks 100 meter van het strand dat nog niet zo lang geleden op elke tv-zender wereldwijd in het nieuws kwam door de verschrikkelijke terreuraanval (Het interview vond daarvoor plaats, red.). Opeens passeert er laconiek een surfer met zijn surfplank door het beeld van zijn smartphone. “Ik ga mezelf geen surfer noemen”, lacht hij. “Ik doe mijn best, maar het is moeilijker dan het lijkt.”

Jeremy is een vroege vogel. “Ik sta rond 5.30 uur op om mijn mails te checken en om te kijken of de ‘problemen’ in België opgelost zijn. Daarna is het tijd voor sport: fitness of surfen. Overdag pendel ik tussen interne meetings, salesgesprekken en overleg met klanten en partners, soms op kantoor in het centrum van SydneySidney, soms van thuis uit, soms op reis. ’s Avonds schakel ik nog met teams in Europa.”

Stevige werkdagen dus, maar in Australië is de worklife balans heilig, weet Jeremy ondertussen. “Vrije tijd en familie komen op één. Werk komt op de tweede plaats. En toch zijn ze vaak heel succesvol. Hun mentaliteit is om dingen gedaan te krijgen. Maar als het werk klaar is, hoef je niet verplicht aan je bureau te blijven. Work very efficiently and get shit done.”

Zakendoen is hier uiterst relationeel, beaamt Jeremy. “Als je iets wil verkopen aan Australiërs, willen ze jou eerst als mens leren kennen. Bij een koffie ’s ochtends, een businesslunch of een pint tussendoor. Om 12 u ’s middags zit elk café en restaurant vol en hebben mensen meetings. Ik probeer dat zelf te temporiseren – ze noemen dat hier een long lunch, lees: je gaat niet meer terug naar kantoor – want mijn job stopt niet om 17 uur, om 19 uur start mijn avondshift met België. Tussendoor besteed ik tijd aan mijn vrouw en dochter. Mijn vrouw heeft haar leven deels opgeofferd om mij te volgen. Nu, ze zou dit leven niet willen inruilen voor een ander. Anderhalf jaar geleden werd onze dochter hier geboren.”

(lees verder onder de foto)

Het team deed 2 jaar geleden charity cooking voor de minderbedeelden via de organisatie OzHarvest.

Melting pot

Jeremy omschrijft zichzelf als een geboren verkoper. “Je hebt mensen die presteren onder druk en mensen die er aan ten onder gaan. Ik heb die druk nodig om de extra mile te lopen. Dat is ook mijn managementstijl. Ik ga niet elke week een één-op-ééngesprek voeren met mijn medewerkers. Ze hebben KPI’s en targets: ‘Ga ervoor en heb je mijn hulp nodig, laat het me weten’. Ze krijgen de vrijheid om hun rol zelf in te vullen, ik probeer vooral te sturen. Weet je, Australië is het perfecte Eldorado voor de Britten, maar ook voor vele andere nationaliteiten: Libanezen, Colombianen, Aziaten. Eén grote melting pot. Wie hier komt wonen, surft al gauw mee op de Australische vibe. Het liefst van al neem ik mensen aan bij wie we een visum moeten sponsoren; die zijn per definitie heel toegewijd en willen hun job zo goed mogelijk doen.”

Wat mag je absoluut niet doen in Australië op zakenvlak? “Als ze jou als klant willen, gaan ze een faire prijs betalen voor je product. Kan je een korting geven, des te beter. Maar als je mensen dwingt om iets te kopen via strakke promoties, duw je hen vooral weg. Talk to me as a human, not as a salesperson, zeggen ze hier vaak. In Australië zijn ze ook gevoelig voor grote bedrijven met naam en faam. Als kleinere bedrijven te weten komen dat we met grote ketens werken, vereenvoudigt dat veel gesprekken. Trouwens, wat je hier ook niet mag doen, is mensen contacteren na de werkuren. In België doen we dat wel, hier kreeg ik dat snel als een boemerang in mijn gezicht terug. Australiërs zitten niet tot ’s avonds laat aan hun computer.”

Foodie aan het strand

Vanuit Australië reisde Jeremy ook al naar Nieuw-Zeeland, Hongkong, Singapore, de Filipijnen, Maleisië en Thailand. “In Singapore vertoefde ik regelmatig. Het is een thuisbasis voor heel wat hoofdkantoren van Amerikaanse merken, zoals Taco Bell of Pizza Hut, die er hun APAC-hoofdzetel hebben. We hebben ook plannen voor Japan en Zuid-Korea, maar daar heb je niet enkel de taalbarrière, ook hun software is heel specifiek.”

Keert hij ooit terug naar België? “Dat is de vraag van 1 miljoen. Met één dochter valt het voorlopig nog mee, maar kinderopvang is hier peperduur (tot vijf jaar, want de kleuterschool bestaat er niet, red.). Ook een levensverzekering, medische verzekering, woonhuizen én de scholen zijn hier heel duur. En wie op zijn achttien universitaire studies wil volgen, betaalt zijn lening nog af tijdens zijn eerste job. In België kost de universiteit peanuts, de Australiërs trekken grote ogen als ze dat horen. Gelukkig verdienen we hier wel een stukje meer. Soms hebben we ook heimwee, maar weegt dit op tegen de way of life hier én het stralende weer? Australië heeft wel een transit-identiteit. Velen blijven hier een jaar of twee en keren dan terug. Australiërs weten dat ook en zullen zich daarom niet zo snel binden aan Europeanen. Maar door al zoveel plekken in de wereld bezocht te hebben, weet ik dat Sydney een heel mooie plek is om te wonen. Zeg nu zelf: op honderd meter van het strand, met de crèche om de hoek en vijftig restaurants op een steenworp, van chique restaurants tot spotgoedkope ramenbars. Wat zou een foodie zoals ik nog meer willen?”

(lees verder onder de foto)