Voor discriminatie op leeftijd, geslacht, etniciteit, handicap,... is geen plaats in onze samenleving en dus ook niet op onze arbeidsmarkt. Maar de onderzoeksmethodiek van de praktijktesten die de Vlaamse regering plant, in dit geval schriftelijke nepsollicitaties, wordt al te makkelijk ingezet om van de strijd tegen discriminatie een heksenjacht op werkgevers te maken. Daarvan wordt niemand beter, terwijl beleid dat werkt op diversiteit en inclusietrajecten intussen werd weg bespaard.
Praktijktesten om werkgevers te culpabiliseren
Praktijktesten worden makkelijk in de markt gezet als een middel om discriminatie op te sporen bij individuele werkgevers, terwijl ze dat niet doen. De aanpak van de praktijktesten in Gent legde pijnlijk bloot hoe men zo al snel een loopje neemt met de wetenschap met alle juridische gevolgen, overtrokken communicatie en reputatieschade die er vervolgens bij kwamen kijken. Ook op sectorniveau worden bij de interpretatie van de resultaten gemakkelijk appelen met peren vergeleken. Binnen elke sector werken praktijktesten immers anders, uniform kader of niet. Uitspraken over ‘goede’ versus ‘slechte’ sectoren zijn dan ook bijzonder kwalijk. Het is alvast een van de redenen waarom het zo belangrijk is dat sectoren zelf mee aan het stuur zitten bij de vormgeving van zo’n testen en mee kunnen instaan voor de communicatie.
De geplande praktijktesten met schriftelijke nepsollicitaties dreigen de strijd tegen discriminatie te herleiden tot een heksenjacht op werkgevers
Wat is het nu?
Daar waar de Vlaamse regering enkele maanden geleden aankondigde praktijktesten binnen de sectorconvenanten en ‘academisch onderzoek’ op de rest van de Vlaamse arbeidsmarkt te zullen gaan uitvoeren, wordt nu aangekondigd dat de ene minister praktijktesten binnen en een andere minister diezelfde praktijktesten buiten de convenanten gaat opzetten. Welke rol de sectoren bij die laatste toebedeeld krijgen, is geheel onduidelijk, hoewel in het Vlaamse regeerakkoord zelfregulering werd afgesproken. Wat voor nog meer onduidelijkheid zorgt, is dat Vlaanderen niet bevoegd is voor discriminatie op de private arbeidsmarkt. Ze is dat wel voor haar eigen sectoren (welzijn, onderwijs, …) en haar eigen administraties en departementen. Benieuwd hoe we dus ‘over de hele Vlaamse arbeidsmarkt’ in de communicatie van de Vlaamse regering moeten lezen.
Het is jammer dat terechte aandacht voor de strijd tegen discriminatie kennelijk wordt gereduceerd tot een opbod van praktijktesten. De Vlaamse regering verzekert dat de testen anoniem zullen gebeuren en sensibiliserend bedoeld zijn, maar vandaag al stellen we vast dat er culpabiliserend gecommuniceerd wordt en ook dat is kwalijk. Bij Voka werken we samen met onze leden verder aan inclusieve werkvloeren en het Voka Charter Duurzaam Ondernemen.
