Peter Hinssen geloofde in 2011 dat tegen 2020 niemand meer een rijbewijs nodig zou hebben. Het duurde iets langer. Maar zijn fascinatie voor technologische verandering is gebleven. In een brief aan zijn 76-jarige zelf vraagt Hinssen zich af: heeft Europa eindelijk weer moonshots die ertoe doen? Worden onze slimste mensen nog altijd ingezet voor betere advertentieplatforms, of werken ze aan wat echt telt: mensen langer gezond houden?
Dag Peter,
Ik ben het. Jij, maar dan uit 2026. Ik ben benieuwd hoe deze brief jou bereikt. Lees je hem nog gewoon? Laat je hem voorlezen via een bijna onzichtbaar hoorapparaat? Of projecteer je de woorden ondertussen rechtstreeks op je cortex? Alles kan.
Hoe is het daar, twintig jaar verder in het 'Never Normal'? Ik hoop dat je vrouw en je kinderen gezond zijn? Ben je nog steeds zo enthousiast over technologische verandering? Of kijk je er inmiddels iets nuchterder naar? Ik hoop vooral dat je nog steeds opportuniteiten ziet waar anderen obstakels ervaren.
Herinner je je nog dat je in 2011 bij Google voor het eerst in een zelfrijdende Waymo stapte? Dat gevoel van pure extase, die rotsvaste overtuiging: tegen 2020 heeft niemand nog een rijbewijs nodig. Het bleek — zoals altijd — net iets ingewikkelder. Maar kijk: in San Francisco is het eindelijk zover. Mensen kijken niet eens meer op van auto’s zonder bestuurder.
Ik ben benieuwd of je het eindelijk aangedurfd hebt om een tatoeage van je favoriete S-curve te zetten.
Peter Hinssen
Ik vraag me af: laat jij je al door de Vlaamse Ardennen rondrijden terwijl je voor de zoveelste keer Douglas Adams herleest, of herbeleeft in VR? Of, nog beter, neem je voor je plezier de Oosterweelverbinding, gewoon omdat de werken en de files daar intussen al een decennium verleden tijd zijn? Of vliegen we tegen dan gewoon rond, en is ons wegennetwerk een soort van Bokrijk geworden? Ik hoop dat Europa ondertussen beseft heeft dat het niet afhankelijk hoeft te zijn van het Midden-Oosten, de VS of China om visionaire projecten te realiseren. Dat we eindelijk opnieuw de moed hebben gevonden om ook hier 'moonshots' te bouwen.
AI is ondertussen waarschijnlijk al zo banaal geworden als stopcontacten: iets waar niemand nog over praat, behalve wanneer het uitvalt. Ik hoop vooral dat het nuttig ingezet wordt. Peter Thiel gaf ooit de kritiek dat de scherpste geesten van zijn generatie hun talenten hebben verkwanseld aan food delivery apps, en het bouwen
aan het Advertising Industrial Complex. Hij geloofde ten stelligste dat de mensheid een nieuw doel, een kersvers groot project nodig had. Voor hem was dat oorlog. Ikzelf hoop vooral dat de scherpste geesten van de toekomst werken aan wat er écht toe doet: gezonde levensjaren winnen en menselijke capaciteit vergroten.
Het is vreemd om dit te schrijven en te beseffen dat jij nu al 76 bent. Ik ben benieuwd of je het eindelijk aangedurfd hebt om een tatoeage van je favoriete S-curve te zetten. Eentje die perfect de evolutie van technologie illustreert: eerst traag, dan snel, en dan gewoon normaal. Dat is namelijk exact hoe disruptie te werk gaat. Je moet vijftien jaar wachten, maar dan ineens rijdt iedereen autonoom. Ook als je ouder wordt, maak je dezelfde veranderingscurve mee.
Ik hoop dat jouw 'suddenly' nog lang op zich laat wachten. Dat je intussen Peter Next-Gen bent geworden, die niet enkel langer leeft, maar beter: uitgerust met technologie die je toelaat om nog te windsurfen op je oude dag, naar Mars en zelf buiten ons zonnestelsel te reizen of gewoon heerlijk te blijven klussen op de boerderij. En vooral dat we grote vooruitgang hebben geboekt in het voorkomen en terugdringen van Parkinson en jongdementie. Disruptie betekent namelijk niks zonder ziel.
Geniet ervan, daar in jouw toekomst. En laat me weten hoe het daar is. Want ik zal — hoop ik — nooit stoppen met me af te vragen wat er nog staat aan te komen.
Peter
