Om onze welvaart op lange termijn te behouden zijn structurele hervormingen van de arbeidsmarkt en sociale zekerheid essentieel. De Voka Paper over flexizekerheid, stuurde drie jaar geleden het arbeidsmarktbeleid terug naar de tekentafel en pleitte voor een modernisering van ons arbeidsrecht en meer flexibiliteit. De federale regering had oren naar de boodschap en pakte dit kwartaal uit met een trits aan maatregelen verspreid over verschillende mozaïekwetgevingen. Puzzelt u even mee?
Interne flexibiliteit
Dit betreft de arbeidstijd. De fiscaalvriendelijke en vrijwillige overuren werden structureel uitgebreid. Het verbod op nachtarbeid verviel. De invoering ervan werd een stuk gemakkelijker in de distributie en e-commerce. Belangrijk is ook dat in de marge van deze hervorming avondwerk (tot 24u) in alle sectoren soepeler kan worden ingevoerd zonder syndicaal veto, al is sociaal overleg natuurlijk nooit weg.
De vanaf volgend jaar opgelegde arbeidstijdregistratie blijft wel als een donkere wolk hangen boven deze doorbraken. Doorbraken die – hoe verdienstelijk ook – al bij al niet echt out of the box komen.
De vanaf volgend jaar opgelegde arbeidstijdregistratie blijft wel als een donkere wolk hangen boven deze doorbraken.
Echt warm werden we wel bij de passage uit het regeerakkoord waar meer vrijheid werd beloofd aan werkgevers en werknemers om binnen de Europese regels in onderling akkoord de arbeidsuren te bepalen. In die zin is het uitkijken naar de accordeon uurroosters waarbij zonder veel poespas vrijwillig in onderling akkoord de arbeidstijd op jaarbasis wordt bekeken (annualisering) binnen Europese grenzen. Een langere werkweek in functie van de bedrijfsnood wordt gecompenseerd door een kortere werkweek als het goed uitkomt in functie van de noden van de medewerker. Daarbij loopt het gewoon loon gegarandeerd door. Deze maatregel die beloofd was tegen eind juni 2025 (!), nog altijd blokkeren om een koopkrachtpremie te eisen wegens vermeend koopkrachtverlies tart elke verbeelding.
Externe flexibiliteit
Met het verminderen van de opzegtermijnen tot 1 week gedurende de eerste zes maanden van het contract moet aanwerven gemakkelijker worden, dat geeft ook werkzekerheid. De opzegtermijn beperken tot maximaal 1 jaar is ook een goede maatregel maar vergt geduldig wachten op de eerste effecten die pas in 2043 mogen worden verwacht. Een versnelling is hier wenselijk.
Flexi-jobs worden dan weer vanaf 1 juli in alle sectoren mogelijk. In een arbeidsmarkt die kampt met structurele krapte, een hardnekkige mismatch tussen vraag en aanbod én een behoorlijk hoge belastingdruk op arbeid, bieden flexi-jobs een win-win.
Hopelijk lukt met deze regering deze keer wel het voornemen om de ontslagvergoeding te activeren en vlotte transities van werk naar ander werk te faciliteren. Komt een ontslagvrije samenleving eindelijk binnen handbereik?
