John&Jane makes Sense gaat voor hoogste kwaliteit - “Ondernemen is een ploegsport”

Hoe begon het allemaal?

“Ach, weet u, ik ben maar een eenvoudig meisje uit Oostende met een diploma sociaal assistent, fiscale wetenschappen én een lerarendiploma. Toen ik mijn huidige partner Nico Lameire uit De Haan leerde kennen, veranderde alles. Hij was de founding father van John&Jane. Ooit had hij als klein jongetje een concert van Phil Collins op tv gezien. Hij was danig onder de indruk en droomde als het ware van niets anders meer dan van de bijhorende klank- en lichtshow. Hij volgde zijn buikgevoel en gooide zich met volle kracht op zijn eigen bedrijf. Aanvankelijk letterlijk vanuit een garage in De Haan; later verhuisde het bedrijf naar Brugge, daarna Zedelgem en nu Ruiselede. Sinds ik hem leerde kennen, heb ik mezelf voorgenomen om de droom van Nico maximaal te begeleiden, zodat hij zich helemaal kan toeleggen op zijn eigen creativiteit en passie. Ik was daar niet voor opgeleid: met een diploma sociaal assistent zag ik mezelf een heel andere richting uitgaan, zoals lesgeven. Maar het draaide allemaal anders uit. Sinds 2014 help ik de zaken voltijds mee stroomlijnen en aansturen. In 2025 gingen we de fusie aan met een conculega (Sense Audio-Visual uit Aartselaar) en werd ik CEO van de nieuwe combinatie. Ik ben een deel van het geheel, niets meer en ook niets minder. This is my life. Als ik maar één ambitie zou hebben, dan is het deze: ik wil een schakel in het geheel zijn, mens zijn samen met anderen.”

Er bestaat dus geen John en ook geen Jane? Vanwaar dan de naam?

"In de Angelsaksische wereld noemen ze iemand zonder identiteit een John of Jane Doe. Het is ook tekenend voor onze activiteit: op een bedrijfsfeest of een event is er niemand die ons ziet. We zijn de John en Jane Does van de eventsector, maar we zijn wel belangrijk en zelfs cruciaal voor een organisatie.”

Een trio leiders. Er is een theorie die zegt dat je niet met 2, laat staan met 3 hanen op één en hetzelfde erf kan staan, of er komt hommeles van.

“Het klopt dat we vennoten zijn, maar dagdagelijks rijdt ieder van ons zijn eigen parcours. We hebben elk onze eigen expertise en voor de rest is samenwerking een kwestie van respect en vertrouwen opbrengen voor elkaar. Iedereen legt een stukje van een mooie puzzel. Ondernemen is niets anders dan ploegsport. Alleen ben je niets, samen ben je alles. Dat is de sfeer hier aan boord. Een bedrijf bouw je met mensen, punt aan de lijn.”

Maar de finale verantwoordelijkheid ligt toch in de eerste plaats bij de CEO? Of vergissen we ons?

“U raakt daar een punt aan. Het is een feit: ondernemen is ploegsport, maar ondernemen is ook rauw. Of anders gezegd: ondernemen laat je nooit los, je hebt in wezen nooit rust. Als CEO voel ik mij alvast verantwoordelijk, maar ik vind die titel ook zo’n raar woord. Zelfstoef of pronken met een titel zijn zaken die helemaal niet aan mij zijn besteed. Je moet die functie waard zijn en ernaar handelen. En ja, de twijfel slaat soms toe, ook al ben je goed omringd, maar daar mag je niet aan toegeven. Dat rauwe aspect van het ondernemerschap vergeet je helemaal als je bijvoorbeeld met iedereen op stap gaat voor een teambuilding, zoals recent naar de Efteling. Dan besef je ook hoe mooi ondernemerschap wel kan zijn. Eenzelfde gevoel bekruipt je als je medewerkers ziet groeien in de job. Of als je iets unieks meemaakt. Bij een repetitie van Gérard Lenorman bijvoorbeeld die zijn bekende chanson Voici les clés de ton bonheur debiteerde terwijl onze boxen en het lichtspel zorgden voor de ideale sfeer en omkadering, kon ik nauwelijks mijn tranen bedwingen. Het deed mij terugdenken aan de tijd toen ik als kind naar die muziek luisterde op de achterbank van de auto. Plots besefte ik hoe ver we al geraakt zijn en ja, dat kan mij emotioneel maken en raken.”

Bij wie kan u terecht als u alsnog met vragen of twijfels zit en advies wil inwinnen?

“In de eerste plaats nog altijd bij mijn vennoten of bij elkeen die hier aan boord werkt. We noemen die mensen geen medewerkers maar believers. Onze holding heet trouwens zo: Believers. Ik wil mij altijd bescheiden opstellen en laat mij daarom omringen door mensen die elk op hun terrein specialisten zijn, mensen van wie ik dus kan bijleren. En buiten ons bedrijf heb ik nog een aardig netwerk van fantastische West-Vlaamse ondernemers bij wie ik altijd terecht kan om advies in te winnen. Ik denk aan Isabelle Pareit (coaching algemeen), Kristof Devlieger (managementskills), Stefan Jenart (digitale transformatie), Elien Pieters (Gediflora) of Anneleen Demasure (strategie). Last but not least moet ik ook de diverse opleidingen van Voka vermelden, die mij veel geleerd hebben over hoe je als leider de zaken aanpakt. Ik denk hier aan Plato of aan Accelero. Ik heb er geleerd dat je de lat steeds hoger kan leggen.”

Het uitbesteden van opdrachten of bepaalde taken wordt in managementboekjes aangeraden omwille van grotere efficiëntie. John &Jane makes Sense claimt alles onder één dak te hebben.

“We doen soms aan outsourcing, maar beperkt. Ondernemen doe je sowieso niet alleen voor jezelf, of alleen met je eigen mensen. Van anderen kan je elke dag leren. Het stoort mij altijd dat bepaalde beroepen in de maatschappij zo miskend worden. Het beroep van leraar bijvoorbeeld: hoe dat gebanaliseerd wordt, een schande, terwijl leerkrachten net voor meerwaarde zorgen. Ik ben bijvoorbeeld ook de grootst mogelijke tegenstander van het wij-zij-verhaal als het over de vakbonden gaat. Dat slaat nergens op. Ik heb geen boodschap aan confrontatie, wel aan dialoog en nieuwe inzichten. Denk je niet dat de strijd uit de periode van priester Daens een terechte strijd was? Laten we maar goed naar elkaar luisteren, in plaats van de oren dicht te knijpen. Wij investeren nog graag in mensen in wie wij geloven. Finaal zijn we compagnons de route, toch?”

Wat waren de hoogtepunten en de dieptepunten in het 27-jarige bestaan?

We zullen maar meteen anticiperen: hoe wisten jullie corona te overleven? “De mooiste momenten zijn die waar je beleeft dat alles goed zit. Ik denk spontaan aan de fuiven op het WECANDANCE-festival in Zeebrugge of aan verschillende bedrijfsfeesten. Als je achter de schermen mee kan werken aan het succes van een avondje Simply Red of Mika, dan is dat mooi. Corona? Als een high asset-bedrijf met veel investeringen was dat een ramp. Ik weet dat een ondernemer steeds zichzelf moet heruitvinden, maar toen viel er niets uit te vinden. Zoals wel meer mensen gedaan hebben, was het een tijd van reflectie, loskomen van de waan van de dag. Toch heb ik in die periode elke dag gewerkt. Dé vraag die zich in ons geval stelde was deze: hoe kunnen wij dat in hemelsnaam overleven? Ik prijs me gelukkig dat de Vlaamse en federale overheid ons danig hebben gesteund om die periode te boven te komen. Idem dito voor de banken. In slechte tijden leert men zijn vrienden kennen, zegt men altijd. Welnu, ik ben dat niet vergeten. Je kan veel kritiek hebben op de overheid, maar ik betoon in de eerste plaats respect. Ik nodig hier regelmatig politici uit om naar elkaar te luisteren en van elkaar te leren.”

West-Vlaanderen is de provincie bij uitstek van festivals. Maar we merken ook een terugval. Denk aan Labadoux in Ingelmunster of aan het Beach Festival Nieuwpoort die een pauze inlassen of ermee ophouden. Schuilt daar een dieperliggend probleem van overinvesteringen of overdreven gages van artiesten om alles nog rendabel te houden?

“En daar komen nu nog eens 2 belangrijke elementen bij. Eén: een verhoogd btw-tarief voor festivaltickets vanaf dit jaar. Ten tweede: grote spelers monopoliseren meer en meer de faciliteiten, de events zelf én de artiesten. Dat maakt het er allemaal niet gemakkelijker op. Die majors duiken ook overal op. Begin er maar eens tegenop te boksen. En dan is er nog de overreglementering die de sector parten speelt. Het goede nieuws is dat wij slechts voor 20% afhankelijk zijn van festivals, privéfeesten en beurzen. Het grootste deel van onze activiteiten (65%) situeert zich in de corporate context.”

In jullie sector is consolidatie zoveel als een must. Jullie hebben terzake een groot voorbeeld gesteld door in 2025 één bedrijf te vormen met Sense Audio-Visual uit Aartselaar. Hoe moeilijk is het om 2 DNA’s en culturen met elkaar te verzoenen? Creatieve ondernemers gaan toch liefst hun eigen gang?

“Dit is een kapitaalintensieve business. Hoe meer omzet je samen kan realiseren, hoe meer de investeringen kunnen renderen. De samenwerking met Sense Audio-Visual was een weloverwogen stap. We mogen dan al ‘West-Vlaamse boertjes’ zijn, toch staan we in de sector ook bekend als een bedrijf dat de lat hoog legt en altijd de hoogste kwaliteit nastreeft. Bij onze Antwerpse collega’s ontdekten we eenzelfde bereidheid. Met een extra portie bravoure of zichtbaarheid er bovenop. Samen willen we verder zaaien met de bedoeling om te kunnen oogsten.”

Hoe groot willen jullie samen worden?

“Niet de grootte van het bedrijf is het belangrijkste. Veel belangrijker is het nastreven van een culturele fit om samen een mooi rendement na te streven. We bouwen elke dag aan zo’n bedrijf.”

Nooit gedacht: we organiseren eens ons eigen festival?

“Neen. Het gezegde schoenmaker blijf bij je leest, is hier van toepassing. Wat we tijdens de Warmste Week wél gedaan hebben, is hier in Ruiselede een partnership aangegaan voor een concert met pianiste en soprane Astrid Stockman. Maar systematisch zelf events organiseren is onze roeping niet.”

Overleven kan alleen middels investeren. Hoe ver kunnen of moeten jullie daarin gaan?

“Wij doen dat systematisch. Het is een noodzaak om top of mind te blijven, zoals recent met een geluidinstallatie die het aantal decibels beter dempt. Maar we nemen geen financiële risico’s, het moet haalbaar zijn.”

U benadrukte het al: elk bedrijf staat of valt met goede mensen die vakkennis aan bakboord brengen. Hoe hels is die zoektocht? Niet hemels, mogen we aannemen?

“Toch ben ik positief gestemd. Vroeger was dat moeilijker dan nu. Ik geef les ‘eventmanagement’ aan de Arteveldehogeschool en ook gastlessen aan de Hogeschool West-Vlaanderen. Dat helpt zeker om toekomstige kandidaten warm te maken voor de job. Ik stel ook vast dat er nu veel vaker spontane sollicitaties binnenkomen. Onze sector blijft best aantrekkelijk. In deze fase en in een optimaal scenario zouden we zeker een 10-tal mensen kunnen aanwerven voor uiteenlopende opdrachten. We geven ook zelf integrale en grondige opleidingen en nodigen jongeren ook uit naar onze eigen Academy. Daar geven onze experten inzicht in onze werkwijze, wat de mogelijkheden zijn en welke technologie we gebruiken om van events een succes te maken. Het enthousiasme van de deelnemers is achteraf altijd goed voelbaar.”

Iedereen die jullie moet kennen, zal jullie ook kennen. Maar wat met de unserved audience? In de bedrijvenzone van Ruiselede bevindt de zetel zich in een doodlopende straat. Stel dat jullie aan de rand van een autoweg zouden liggen?

“U heeft daar een punt. Bovendien zijn we hier met zijn allen tegen de muren opgegroeid. Ja, we denken eraan een nieuwbouw neer te poten, maar dat is verre van een eenvoudige opdracht in West-Vlaanderen. Inmiddels doen we marketinginspanningen om onze naam beter bekend te maken, in overeenstemming met onze ambitie en onze identiteit. Een groot spandoek over de autosnelweg hangen zou weinig zin hebben als het niet duidelijk is wie we zijn en wat we doen.”

www.johnandjane.be