Ondernemen met familie - Zoeken naar evenwicht

“Emile vervoegde ons team in 2018”, vertelt Marty. “Hij startte als IT’er, maar sinds een paar jaar betrek ik hem ook actief in het management. Ik wil niet in de val trappen om te lang te wachten met mijn kennis door te geven. Emile zal de rol van CEO binnenkort al van mij overnemen.” “Toch is het niet evident om als ‘zoon van’ te beginnen”, blikt Emile terug op de eerste jaren. “Ik heb mezelf hard moeten bewijzen, onder meer door een duidelijk plan voor te leggen voor de digitalisering van de kantoren. Daarnaast spreek ik mijn vader op de werkvloer nooit aan als ‘papa’. Net als andere medewerkers gebruik ik zijn voornaam.”

Vertrouwen en communicatie zijn volgens Marty en Emile de grootste troeven van hun samenwerking. “We kunnen elkaar alles zeggen”, klinkt het unaniem. “We weten dat we op elkaar kunnen rekenen en dat we frustraties gewoon kunnen uitspreken. Tegenover anderen zouden we die misschien snel opkroppen, waardoor ze langer blijven hangen.” Marty: “We zijn ook continu met elkaar in gesprek. Op het werk, in de auto en tijdens het weekend aan de keukentafel. Ik kan me inbeelden dat niet iedereen dat graag heeft, maar ons stoort het niet. Het voelt als een drijfveer; geen verplichting. En het zorgt ervoor dat we snel kunnen en durven ageren.”

Marty en Emile zitten naar eigen zeggen op dezelfde golflengte, maar wel met een ander perspectief. Dat klankbord sterkt hen in de beslissingsboom, maar ook in hun omgang met personeel. “We hebben inderdaad een andere managementstijl”, lacht Emile. “Ik ben een people manager, Marty is iets strikter. Maar we vinden daarin wel het compromis. Bovendien zorgt het ervoor dat we zowel bij de jonge als de oudere generatie medewerkers aansluiting vinden.”

“We zouden nochtans nooit in het bedrijf stappen”, lacht Delphine. “Als kind kregen we de strubbelingen van het ondernemerschap immers dagelijks op ons bord. Het was eerder toevallig, vanuit de nood aan administratieve ondersteuning, dat we er stapsgewijs in rolden.” Sindsdien ervaarden de zussen nog meer hoe groot de impact op een gezin precies kan zijn. Iris: “In 2021 ging het bedrijf in vlammen op. Als ondernemers stelden we meteen alles in het werk om het bedrijf opnieuw op te bouwen, maar als gezin hebben we te weinig tijd genomen om te rouwen.”

De grootste familietest, zo omschrijven ze de brand. Toch is Henk duidelijk gelukkig met zijn dochters aan zijn zijde. “Als je alleen werkt, heb je geen klankbord. Daarenboven denk ik dat een jonger – én vrouwelijk – perspectief meer bijdraagt. Ik ben een chaoot; Delphine en Iris brengen structuur.” “Ook in projecten zien we de meerwaarde van een mannelijke en vrouwelijke blik”, voegt Delphine toe. “Al botst het ook regelmatig. We durven nogal hevig tegen elkaar in te gaan en af en toe beslissingen te nemen zonder overleg. Als je achteraf kan aantonen dat het oplevert, gaat de bui echter ook snel liggen.”

Opvallend: zodra Delphine in 2014 voltijds bij Warnier aan de slag ging, werd ze medezaakvoerder. “In een familiebedrijf staat of valt alles met de baas”, verklaart Henk. “Als die wegvalt, moet je een plan B hebben. Daarom gaven we onze kinderen ook al heel vroeg een volmacht op de rekeningen. Op die manier weten we dat de zaken kunnen doorlopen. Al blijft de overname van het bedrijf voorlopig nog de olifant in de kamer. En die blijft natuurlijk groeien.”

“Het was Sander die hier in 2012 als eerste aan de slag ging”, vertelt Lisa. “Ik werkte initieel als journalist en kwam pas in 2017 de administratie versterken. Toen Sander als brouwer begon, waarschuwde ik hem dat er ooit discussie van zou komen. Al wist ik uit mijn eigen ervaring als jobstudent ook wel dat ik goed met mijn vader kon samenwerken. Discussies zijn er uiteraard, maar het voordeel van familie is dat een meningsverschil niet noodzakelijk tot een conflict moet leiden. Je kan meer tegen elkaar zeggen, omdat je begrijpt waar het vandaan komt.”

Met het oog op een toekomstige overdracht kochten Lisa en Sander vorig jaar het gros van de aandelen van mede-oprichter Guido Devos over. “We zijn nooit zomaar van dit scenario uitgegaan. Je weet op voorhand nooit of je de capaciteiten hebt. Het is dankzij onze ervaring en het vertrouwen van Nino dat we zo’n stap durven zetten.” Voor Nino was het belangrijk om tijdig over de toekomst na te denken. “Mijn vader heeft indertijd te lang gewacht om zijn bierhandel en limonadefabriek los te laten. Daardoor zijn er kansen gemist. Al is het natuurlijk niet evident om zoiets ter sprake te brengen. In een bedrijf ben je altijd met andere zaken bezig. Daarom hebben we bij Voka West-Vlaanderen het Familio-traject gevolgd. Dat brengt het gesprek op gang en leert je om concrete stappen te zetten.” “Dankzij de familiale overdracht kan ik erop vertrouwen dat onze ambachtelijke waarden zullen blijven primeren”, zegt Nino nog. Volgens Lisa is dat de grootste kracht van een familiebedrijf: “De geschiedenis, de ambities en de visie zitten in mijn bloed. Ik moet ’s morgens niet zoeken naar motivatie, maar weet precies waarvoor ik werk.”