2025 was het jaar van persoonlijke groei voor actrice Emma Moortgat (30). Elke ondernemer weet dat zulke groei enkel mogelijk is door op je bek te durven gaan en teleurstellingen van je af te gooien. “Ik kijk op naar Pommelien Thijs, die haar werk voor zich laat spreken.” Een gesprek over hoe bevrijdend acteerwerk is en waar die vrijheid heen leidt.
We zijn twee dagen na de uitzending van ‘De Slimste Mens’ waarin Emma Moortgat haar meerdere moest erkennen in StuBru-stem Nona Van Braeckel en stand-upcomedian Jens Dendoncker. De teleurstelling is bijna verwerkt. “Ik wilde het zo graag écht goed doen. De eerste uitnodiging vorig jaar had ik afgeslagen. Ik ben altijd een goede student geweest, maar ik heb me nooit slim gevoeld. En in ‘De Slimste Mens’ moet je niet alleen slim zijn, maar ook moppen tappen met de jury en je niet laten afleiden door het publiek. Ik had de druk hoog gelegd voor mezelf.”
Was je zo teleurgesteld?
Emma Moortgat: “Iedereen thuis is grote fan van het spelprogramma. Ik wilde mijn papa en broers, die in het publiek zaten, trots maken. Ik had mezelf voorgenomen om plezier te maken, wat voor mij niet evident is. En toen ik eruit lag na één aflevering,
bleef er van dat plezier niet veel meer over.
Het grappige is dat ChatGPT me geholpen heeft om die teleurstelling te relativeren. Die wees me erop dat ik als actrice vooral een warme en spontane indruk wou maken. Nadat de aflevering op tv was geweest en ik fijne reacties binnenkreeg, kon
ik het loslaten. Mensen lieten me weten dat ze de echte Emma hadden gezien, en dat was een mooi compliment. Ik heb moeten aanvaarden dat ik niet altijd kan winnen. Het draait niet altijd om het resultaat, maar ook om het proces ernaartoe.”
Vat het jaar 2025 eens samen in één woord voor jou.
“Groeijaar. Zonder enige twijfel. Ik ben tegen veel persoonlijke grenzen gebotst die ik wilde verleggen. Ik ben enorm gemotiveerd om een goede actrice te worden, tegelijkertijd heb ik doorheen de jaren muren opgetrokken om mezelf te beschermen. Om die actrice te worden, moet ik die muren afbreken. ‘De Slimste Mens’ is daar een mooi voorbeeld van. Ik heb me tussen de opnames en de uitzending slecht gevoeld omdat ik eruit lag, maar ik heb me daar niet door laten doen. Als je wil groeien, moet je bereid zijn om te falen.”
Ik groeide op met het idee: ofwel doe je iets goed, ofwel doe je het niet.
Emma Moortgat
Welke muren heb je nog afgebroken?
“Luk Wyns (scenarist van onder andere ‘Knokke Off’, nvdr.) heeft me geleerd om groot te durven spelen. Tijdens de opnames van ‘All In’ — een nieuwe komische serie voor Streamz — zei Luk me dat ik echt mijn ogen mocht laten uitpuilen in een bepaalde scène. Dat voelde zo raar, maar op de beeldmonitor zag ik dat het helemaal klopte. Daarnaast heb ik gezongen voor de kinderfilm ‘Olifantje in het bos’. Daar ben ik dan weer op de limieten van mijn stem gebotst. Ik klink van nature wat hees en stress slaat snel op mijn stembanden.
De groei zit hem in het feit dat je dingen durft te doen die je nog niet deed, maar ook in hulp zoeken. En dat kan gaan om een sessie bij de psycholoog of een bindweefselmassage om de spanning uit mijn lijf te halen.
Vroeger was ik heel perfectionistisch. Ik groeide op met het idee: ofwel doe je iets goed, ofwel doe je het niet. Die lat lag heel hoog en dat was vaak een barrière om dingen te proberen. Nu heb ik mezelf geleerd: goed is goed genoeg, doe het gewoon. Vroeger zou ik nooit ja gezegd hebben op een rol waarin ik moest zingen omdat ik bang was om mezelf belachelijk te maken. Nu doe ik het gewoon.”
Wanneer besloot je dat je actrice wilde worden?
“Tijdens mijn bacheloropleiding bedrijfskunde in Brussel volgde ik al avondlessen toneel. Dat was een pure uitlaatklep die toch iets in mij heeft aangewakkerd. Misschien wilde ik er wel iets mee gaan doen. Ik heb toen een PowerPoint gemaakt voor mijn ouders.”
Een PowerPoint?
(lacht) “De titel was ‘Wie is Emma?’. Ik probeerde uit te leggen dat er drie zaken in mij zaten waarmee ik iets wilde doen. Dat zakelijke zat er van thuis in, ik voelde dat ik me creatief of artistiek wilde leren uiten en ik wilde ook een positieve impact maken voor de wereld. Het probleem was dat ik niet wist hoe ik die drie aspecten moest verzoenen.
Achteraf gezien besef ik dat ik hoopte dat mijn ouders na die presentatie zeiden: ‘Emma, ga voor die toneelopleiding!’ Maar dat deden ze niet. Ze vonden het toch beter om eerst nog een master in management te halen. Dat begreep ik wel, met zo’n diploma kan je nog alle kanten uit. Na mijn master Management aan de London School of Economics zag ik iedereen naar de consulting of banksector vertrekken. Toen besefte ik dat ik me in die wereld niet helemaal zou kunnen ontplooien.”
Heb je toen nog een PowerPoint gemaakt?
“Neen, ik heb voor een sabbatjaar gepleit om dat acteren een kans te geven. Wat was één jaar?”
Waarom koos je voor een opleiding in Parijs?
“Omdat ik daar blanco kon beginnen. Ik wilde niet dat er mensen meekeken. Ik was bang voor een oordeel. Van mijn ouders, van mijn vrienden. Maar iets in mij zei dat dit mijn pad was. Dat gevoel kennen ondernemers vast wel: de niet te verklaren drang om je intuïtie te volgen.”
Hoe kijk je terug op die periode?
“Dat was een verademing. Tegelijkertijd was het confronterend. Ik kreeg bijvoorbeeld veel te horen dat ik duidelijk goed opgevoed was, dat ik uit een goed milieu kwam. Ik heb onlangs nog eens tapes van mezelf gezien. Ik was zo’n braaf meisje. (zet hoger stemmetje op) ‘Hallo, ik ben Emma en ik kom me voorstellen voor deze rol.’ Het was niet gek dat mijn eerste rollen ook die brave meisjes waren. Op zich is dat oké, zeker aan de start van je loopbaan. Maar nu ben ik klaar om te tonen dat er veel meer in mij zit.”
Waar komt dat brave vandaan?
“Ik ben de oudste van drie, misschien speelt dat wel mee. Ik heb dat zorgende en het goede voorbeeld geven altijd in mij gehad. Ik was me van jongs af aan ook erg bewust van mijn achternaam. Mijn vader is al bijna heel mijn leven CEO van Duvel-Moortgat (Michel Moortgat is CEO sinds 1998, nvdr.) en ik heb altijd het gevoel
gehad dat mensen meekeken. Dat wij aan bepaalde verwachtingen moesten voldoen.”
Is die achternaam een voor- of een nadeel?
“Mijn naam is een deel van mijn identiteit. Daar kan ik niet omheen. Hij brengt goede dingen met zich mee en hij zorgt voor druk. Ik vind het slimmer om die naam te omarmen dan me ertegen te keren. Ik zie het als een verrijking om die zakelijke kant van mij te combineren met het creatieve. Ik heb er vertrouwen in dat mijn acteerwerk voor zich zal spreken en dat zo de drang om te bewijzen dat ik meer ben dan mijn naam afneemt.”
Zie je jezelf ooit een rol opnemen in Duvel-Moortgat?
“Op dit moment niet. Al weet je nooit wat het leven brengt. Als toekomstig aandeelhouder en lid van de vijfde generatie blijf ik betrokken bij Duvel-Moortgat. Dat is ook zeker geen verplicht nummertje. Ik denk graag mee over de evoluties in het veranderde drankenlandschap.”
Je studeerde drie jaar in Parijs, maar keerde dan terug naar België. Waarom precies?
“Frankrijk is een hermetisch afgesloten wereld. Je hebt een agent nodig om op auditie te kunnen gaan, maar om een agent te hebben moet je al gespeeld hebben. Dat is het probleem van de kip of het ei. België is op dat vlak veel opener. Mensen zijn hier nieuwsgieriger. ‘Tiens, een nieuw gezicht? Wie zou dat zijn?’ De scene is ook kleiner: als je een goede indruk maakt, kan het snel gaan. Bovendien ben ik drietalig, dus ik dacht: ik ga mezelf lanceren in België.”
“Dat was niet makkelijk. Ik woonde na drie jaar pure vrijheid terug bij mijn ouders. Het moest me lukken. Als ik in een jaar tijd geen enkele rol scoorde, zou de vraag misschien rijzen of ik niet beter iets anders zou doen. Maar het is me gelukt, ik heb in dat eerste jaar in ‘Dertigers’ en in het eerste seizoen van ‘Knokke Off’ meegespeeld.”
Hoe zet je jezelf op de radar als actrice?
“Door zelf veel deuren open te stampen. Mailen, Instagramberichten sturen, evenementen afschuimen, mensen aanspreken … En daar ben ik wel trots op. Acteur worden, spreekt tot de verbeelding. Er zijn veel mensen die ervan dromen om acteur te worden. Soms zijn dat mensen die meer talent hebben dan ik. Maar het verschil tussen hen en mij is dat ik het lef heb gehad. Ik wilde het zo hard dat ik alle afwijzingen erbij nam. Bij ondernemen hoort visie. Ik wist ook heel goed waar ik naartoe wou.”
Wat is het lastigste aan acteur worden?
“Het is allemaal zo persoonlijk. Je mag nog zo sterk in je schoenen staan, je moet iedere keer door een periode van teleurstelling. Tijdens audities geef je je helemaal over aan een personage, je maakt jezelf wijs dat de rol op je naam geschreven is. En dan word je afgeschreven. Rationeel weet je: er kunnen duizenden redenen zijn waarom iemand anders de rol kreeg, maar het voelt telkens als een rouwproces als het niet lukt.”
Wat helpt je doorheen die rouw?
“Het helpt al om te weten dat er mensen in de sector rondlopen die in me geloven. Mensen die ik niet meer moet overtuigen, maar waarvoor de sterren en de productiebudgetten gewoon eens juist moeten staan. Luk Wyns is zo iemand op dit moment. Hij geeft me vertrouwen en haalt het beste in me naar boven als acteur. Ook met Baloji (Belgisch-Congolese regisseur, nvdr.) heb ik een ongelofelijke klik.”
Je bent lang je eigen manager geweest. Is dat niet enorm tijdrovend?
“Dat is een vorm van controle, vrees ik. Als ik mijn eigen zaakjes regelde was ik ook de baas over mijn eigen eerste indruk. Ik ben iemand die makkelijk, duidelijk en enthousiast communiceert. Dat wordt geapprecieerd. Ik had schrik dat een vertegenwoordiger kansen zou laten liggen als die dat anders deed.
Die manier van werken bracht ook voordelen met zich mee. Ik kon heel open met mijn collega’s communiceren over de zakelijke kant van acteren. Ik ben niet bang om aan collega’s te vragen wat ze hem of haar financieel voorstellen. Als we open zijn over geld, kunnen we beter onderhandelen. Samen kom je veel verder dan alleen.”
Daar komt bedrijfkunde plots van pas.
(lacht) “Iedereen weet dat asymmetrische informatie een risico is op een oneerlijke onderhandeling.”
Is er dan geen concurrentie tussen de acteurs?
“Tuurlijk wel, maar ik heb ondertussen een aantal vriendschappen opgebouwd in het wereldje. En wij gunnen elkaar veel. We zijn solidair. Dat doet enorm veel deugd. Dat heeft me ook geholpen om ondertussen de stap te zetten naar een agency. Daar loopt nu een testperiode. Ik mag nog altijd mijn mails zelf doen (lacht), maar ze zijn veel meer op de hoogte van welke projecten er allemaal in de steigers staan. En ze leggen ook meer gewicht in de balans. Het feit dat ik dat nu kan loslaten, dat ik niet altijd alles alleen moet doen, is deel van dat groeijaar. Ik leer dat ik deel kan zijn van iets groters.”
Als acteur link je je naam ook aan merken. Jij bent onder andere het gezicht van het Parijse luxemerk Sisley. Hoe kies je welke merken bij Emma Moortgat passen?
“Je moet tegenwoordig bewuster dan ooit omgaan met de merken die je aan je naam linkt. Het is verleidelijk om voor het snelle geld te kiezen, maar ik probeer voor merken te kiezen waar ik me goed bij voel. Sisley Paris is er zo eentje. Ik wil superauthentiek blijven. Geen masker dragen. Het is volgens mij bijna onmogelijk om als acteur aan de bak te komen als je sociale media helemaal links laat liggen. Je reputatie of online bekendheid kunnen je ook aan rollen helpen.”
Waar wil je zelf naartoe als actrice?
“Ik zou graag in het leven staan zoals Leonardo DiCaprio of Pommelien Thijs. Die zijn zo sterk in wat ze doen dat ze enkel hun werk kunnen laten spreken, voor de rest hoor je ze nauwelijks. Dat is een luxepositie die ze hebben afgedwongen door in alles wat ze doen het beste in zichzelf naar boven te halen.
Bij DiCaprio zie je dat ook in de rollen die hij kiest: de laatste jaren alleen maar maatschappijkritische films. Hij communiceert zijn visie op de maatschappij door de projecten waarin hij speelt, niet door constant interviews te geven. Dat vind ik een nobele manier van werken. Zij zijn twee voorbeelden waar ik enorm naar opkijk. Ik heb het gevoel dat zij heel goed weten waarvoor ze staan, waardoor ze ook heel vrij zijn in hun werk.”
Hoe vrij ben jij?
“Ik ben niet meer de controlefreak die ik vroeger was. Ik durf los te laten en ik leer dat er daardoor ook dingen kunnen bewegen. Professioneel, maar ook op privévlak. Vroeger zou ik nooit ja gezegd hebben op een rol waarin ik moest zingen. Dat heb ik nu wel gedaan en dat was genieten. Ik doe nu meer in plaats van eerst te denken. En dat helpt me om dichterbij mezelf te komen. En hoe dichter ik bij mijn kern kom, hoe meer ik in mijn kracht sta en hoe minder de blik van anderen ertoe doet. Dat is bevrijdend.”
Als 2025 het jaar van de groei was. Wat mag 2026 dan worden?
“Ik hoop dat de zaadjes die ik de afgelopen jaren heb geplant beginnen te schieten. Ik heb er al een paar mooie projecten op staan. Denk aan 'Assisen Live - De Wraakmoord', waarin het publiek deel uitmaakt van de voorstelling. Daar kijk ik enorm naar uit, want dat is toneel en toneel is voor mij echt de kunst van het acteren. Je staat er puur, je kunt je niet verstoppen. Daarnaast wil ik vooral nog meer leren genieten van wat ik doe. Het mag niet altijd om het resultaat gaan.”
_____
BIO
Emma Moortgat
Actrice bekend uit series zoals ‘Knokke Off’, ‘Dertigers’ en ‘All in’.
Behaalde een master Management aan de
London School of Economics.
Studeerde toneelopleiding aan Cours Florent in Parijs.
Vijfde generatie van de familie Moortgat, dochter van Duvel-Moortgat CEO Michel Moortgat.
