In deze rubriek gaat Hilde Schuddinck, co-ceo Voka Oost-Vlaanderen, op zoek naar mensen die haar inspireren, enthousiasmeren en motiveren. Deze keer ging ze op pad met Julie Dumoulin, co-founder van Spotable. Op haar 28ste timmert Julie Dumoulin vanuit Gent mee aan een ambitieuze AI-start-up die de bouwsector digitaliseert. Werken én ondernemen leerde ze al veel vroeger, op de familiale boerderij. Terwijl Spotable razendsnel internationaal groeit, torst ze tegelijk ook een zware persoonlijke rugzak. “Mensen weten vaak niet wat iemand allemaal meedraagt terwijl die gewoon blijft functioneren.”
Tekst Hilde Schuddinck – foto Wannes Nimmegeers
Ik mocht op pad met Julie Dumoulin in een zonovergoten Zuidpark, vlakbij hun gloednieuwe kantoor. Julie is 28, werd groot op een boerderij in Kortemark en is vandaag co-founder van Spotable, een Gentse techstart-up die de bouwsector digitaliseert met artificiële intelligentie. Gestart eind 2024, en vandaag al goed voor 25 medewerkers. Ze barst van energie, maar terwijl haar bedrijf op topsnelheid richting internationale expansie surft, beleeft ze privé een bijzonder moeilijk jaar door de ziekte van haar vader.
Julie, we kennen elkaar nog niet zo goed, maar je veroverde al snel mijn hart met je passie en ‘no-nonsense-vibe’, als vrouw in tech én de bouw. Volgens mij kruisten onze paden voor het eerst bij Voka in Brussel, maar ik kende je naam wel al via Hilde Cloostermans (regiovoorzitter Dendermonde), die in jullie bedrijf investeert.
“Klopt. Ik heb Hilde leren kennen op een Women Collective-event in het Wintercircus. Ik zat toen in een panel over mijn eerste onderneming en vertelde daar hoe we groeiden. Achteraf kwam ze naar mij toe om te zeggen hoe inspirerend ze het vond. Van het een is het ander gekomen, en werd ze investeerder.”
Een mooie vorm van serendipiteit dus. Je bent nog maar 28, maar ondertussen heb je al een indrukwekkend parcours afgelegd. Zat ondernemen er altijd al in?
“Absoluut. Mijn ouders zijn zelfstandige landbouwers. Ik ben opgegroeid op een varkensbedrijf met veevoederhandel in Kortemark. Werken was daar gewoon vanzelfsprekend. Sinds we heel klein waren, hielpen we mee. Ik heb nooit iets anders gekend en ben daar ook zeer dankbaar voor.”
Een bijzondere jeugd, die niet zo heel veel van je leeftijdsgenoten zullen herkennen, denk ik dan.
“Inderdaad, hard werken, maar tegelijk ook een hele warme jeugd. Mijn ouders waren altijd aanwezig. Ze werkten constant, maar stonden ook altijd voor ons klaar. Er was nooit discussie over zakgeld, zolang we niet overdreven. Als er iets nodig was, dan werd dat geregeld. Alleen stond daar wel tegenover dat je mee hielp.
Ik heb het altijd bijzonder gevonden als vrienden vroegen: ‘Wat doe je dit weekend?’ Bij ons was dat altijd heel simpel: meehelpen op de boerderij. Hobby’s hadden we niet, op kamp gingen we niet … enkel de Chiro en later de KLJ als nevenactiviteit. We hebben ook nooit studentenjobs gehad, tot we wat ouder waren. Er was werk genoeg op de boerderij.”
Dus nooit luie dagen met een boekje of tv in de zetel?
“Nee. Zondagmiddag misschien. Dan was er koffie en taart en mocht je doen wat je wou. Maar voor de rest was het: werken of studeren. Ik heb nooit anders gekend. En ik heb dat ook nooit als een gemis of iets vreemds beschouwd.”
Er is nog een ander specifiek kenmerk aan je jeugd, dacht ik.
“(lacht) Je bedoelt allicht dat ik deel uitmaak van een drieling. Ik heb twee broers. Mijn mama had destijds een lichte zwangerschapsbehandeling en ze konden dat toen blijkbaar nog niet zo goed reguleren. Eerst werd gezegd dat we een tweeling zouden zijn, tot plots een dokter zag: ‘Het zijn er geen twee, het zijn er drie.’ Bij mijn mama was de eerste reactie toch vooral: wenen, wenen, wenen.”
(lees verder onder de foto)
Dat snap ik, maar het moet ook bijzonder zijn.
“Het is fantastisch. Mensen verwachten altijd dat wij op elkaar lijken, terwijl dat totaal niet zo is. Wij zijn compleet verschillend, zowel uiterlijk als qua karakter. Eén broer is chef-kok en heeft zijn eigen restaurant (Fermoed, red.). Mijn andere broer heeft net bewust gekozen voor een stabieler leven zonder ondernemerschap. Iedereen heeft zijn eigen ambitie.
Het was zalig om zo samen op te groeien. We hebben altijd heel veel steun aan elkaar gehad, we hebben een hele sterke band.”
En het harde werk alle drie met de paplepel meegekregen.
“Toen mijn mama zwanger was van ons, moest ze al snel rust nemen in het ziekenhuis, maar tegelijk deed ze de boekhouding van de boerderij vanuit haar bed. Geleidelijk aan heb ik het administratieve werk en de facturatie overgenomen. Dat is nog altijd wat ik nu het liefste doe: factureren (lacht). Dat ondernemerschap was gewoon deel van ons leven.”
We hebben geen droom, we hebben een ambitie.”
Julie Dumoulin
Nooit overwogen om in de landbouwsector te blijven?
“Nee, het is een 7-op-7 business die nooit stopt, maar die ook niet meer echt ondersteund wordt als economie in België. En vooral: het harde werk en alle opofferingen die je moet maken. Je kan bijvoorbeeld nooit eens weg. Ik heb Handelswetenschappen gestudeerd en daarna een tijdje gewerkt in marketing en strategieconsulting. Maar toen kwam corona en viel alles stil. Ondertussen was ik al gestart met data-analyse in bijberoep. Ik begon toen echt na te denken: wat wil ik eigenlijk doen met mijn leven?”
En toen kwam ondernemerschap opnieuw bovendrijven?
“Ja, mijn broer stelde voor om een managementjaar aan Vlerick te doen. Zijn redenering was: ‘Corona zal tegen dan wel voorbij zijn en intussen leer je mensen kennen.’ Maar tijdens dat jaar moesten we verplicht een onderneming opstarten. Tegen het einde van het jaar had ik al klanten en liep dat eigenlijk verrassend goed. Op Vlerick zeiden ze me: ‘Julie, jij bent gemaakt om ondernemer te worden’, dus dat gaf een enorme boost!”
Dat was dus je eerste echte bedrijf?
“Ja, dat ging over verpakkingsanalyse. Een paar jaar later heb ik dat overgelaten aan een bedrijf in Antwerpen, waar ik zelf ceo werd. Maar ondertussen bleef ik in contact met Pieter-Jan, die ooit had gesolliciteerd als cto bij mij. Op een bepaald moment vertelde hij over een nieuw idee rond AI en de bouwsector. Eerst zei ik: ‘Nee, ik ga dat niet doen.’ Maar ik kon het niet loslaten. Ik bleef hen suggesties aanreiken, ideetjes doorgeven.”
En zo ontstond Spotable.
“Ja. Samen met mijn twee co-founders zijn we gestart vanuit het Wintercircus in Gent. Vandaag bouwen we eigenlijk een volledige salesmachine voor dak- en gevelbedrijven.”
Leg eens kort uit wat jullie exact doen?
“Wij zorgen ervoor dat aannemers binnen de minuut een volledige renovatieofferte kunnen maken zonder naar de werf te moeten gaan. We verzamelen alle beschikbare geodata en daarvan maken we een exact 3D-model van een gebouw. Daardoor kan je automatisch berekenen hoeveel materiaal nodig is en hoeveel een renovatie zal kosten. Momenteel doen we dat heel specifiek voor gevels en daken, alles aan de buitenkant dus.”
Dat klinkt behoorlijk disruptief voor een vrij traditionele sector.
“Dat is het ook. Het is allemaal eigen IP, mijn co-founders hebben eigen mathematische algoritmes ontwikkeld. De bouwsector heeft niet alleen de AI-trein gemist, maar vaak zelfs de digitaliseringstrein. Veel bedrijven werken nog met Excels en manuele opmetingen. In het begin geloofden mensen ons ook niet. We moeten ze echt meenemen naar de nieuwe wereldorde.”
(lees verder onder de foto)
Je hebt gelukkig altijd wel een paar voorlopers die wel naar innovatie durven kijken.
“Klopt, het voelt vaak als een anekdote die ik thuis hoorde. Mijn papa was altijd bezig met nieuwe dingen, hoe hij zijn eigen business kon verbeteren. Hij had in het begin een van de allereerste rekenmachines, zo’n gigantische ‘bak’. Mijn grootvader vond dat maar niets en rekende elke berekening van de rekenmachine opnieuw manueel na omdat hij niet geloofde dat de machine dat correct kon. Dat zie je nu opnieuw. Dakwerkers gingen onze resultaten controleren met drones of manuele metingen. Tot ze zagen dat wij accurater waren.”
Jullie gaan ontzettend snel. Intussen zitten jullie ook al in de VS.
“Ja, we doen Europa én de VS tegelijk. Veel mensen verklaren ons zot omdat we nog maar een jaar bezig zijn, maar wij geloven niet in lineair denken. De markt evolueert te snel. We willen eerst internationaal uitbreiden vooraleer we naar andere verticals uitbreiden. We krijgen veel aanvragen van allerlei aannemers zoals schilders en tuinaannemers, maar ook stilaan meer vragen naar binnenplannen via architecten. We zijn dus volop aan het experimenteren, maar eerst willen we met daken en gevels internationaal gaan.”
Mijn ouders werkten constant, maar stonden ook altijd klaar voor ons. Als er iets nodig was, dan werd dat geregeld. Alleen stond daar wel tegenover dat je mee hielp.”
Julie Dumoulin
Waarom specifiek de VS en niet eerst Europa verder op de kaart zetten?
“Omdat de bouwmarkt daar anders werkt. Florida en Texas zijn bijvoorbeeld enorm interessant voor ons door de vele stormschade en renovaties. Daar zit gigantisch veel potentieel. Eén keer om de vijftien jaar is er een tornado die alles wegvaagt, wat een grote markt betekent.”
Dus niet in Silicon Valley zoals vele anderen?
“We hebben daar niets te zoeken, want de bouw zit daar niet. De bouw zit in de Southeast. Atlanta is de regio waar alle grote fabrieken zitten, de fabrikanten. Maar we doen Europa ook: de DACH-regio, maar ook de Benelux, Engeland, Frankrijk en Spanje. We geloven alleen niet in wachten tot het moment daar is. Want we weten dat de VS tijd nodig heeft. De markt is daar groter, maar de Europese markt heeft meer geld ter beschikking in de bouw.”
Het valt me trouwens op dat jij vaak het gezicht van Spotable bent, terwijl je niet de ceo bent.
“Dat hebben we bewust zo afgesproken. Sebastiaan is onze ceo en sterk intern en strategisch. Pieter-Jan is onze technische mastermind. Ik doe alles extern: klanten, investeerders, internationale expansie. Zo werken we prima samen, met heel veel wederzijds vertrouwen. De grootste moeilijkheden ervaren we nu in de VS. Daar willen ze enkel praten met de ceo en ik moet de VS-expansie doen. Dus moeten we nu puur voor de titeltjes zeggen dat ik de ‘ceo USA’ ben, zodat de fabrikanten daar ook met mij willen praten. Zo pragmatisch zijn we wel natuurlijk.”
Dus jij zet binnenkort effectief de stap om te verhuizen naar de States?
“Dat is inderdaad de bedoeling, maar toch nog even privé verder afstemmen (lacht).”
Hoe bedoel je?
“Mijn vriend en ik zijn nog maar een jaar samen. Dus dat is wel een grote vraag: neem je iemand mee in zo’n verhaal? Maar tegelijk kan je als start-up ook niet zeggen: we wachten nog vijf jaar.”
Maar die vraag kwam voor hem allicht niet als een verrassing
“Nee, helemaal niet. Ik ben daar altijd heel direct en eerlijk over geweest. Vanaf de eerste date zei ik letterlijk: dit is mijn leven. Ik ben ambitieus en mijn carrière is belangrijk voor mij. Als iemand daar niet mee om kan, dan houdt het op.
Veel mannen denken immers dat ze een sterke vrouw willen, tot het zover is (lacht).”
Hobby’s had ik al niet, maar we hebben ook een babypact gesloten met de founders. De komende vijf jaar komen er geen baby’s."
Julie Dumoulin
Je werkt in tech én in de bouwsector. Twee werelden waar nog altijd weinig vrouwen zitten. Stoort je dat?
“Ik heb daar weinig last van gehad. Buiten één heel domme opmerking jaren geleden tijdens een pitchwedstrijd: ‘Ga je als vrouw je mannetje kunnen staan in tech?’ Dat vond ik echt een belachelijke opmerking.”
Maar ze is duidelijk wel blijven hangen …
“Weet je, ik ben opgegroeid tussen twee broers op een boerderij. Ik voel mij soms meer een vent (lacht). Ik geloof vooral in tonen dat het kan. Er zijn veel meer vrouwelijke ondernemers dan mensen denken. Ze moeten gewoon nog meer zichzelf tonen of getoond worden. Maar geleidelijk aan – het is iets institutioneels geweest dat we nog altijd meedragen – is dat aan het veranderen.
(lees verder onder de foto)
En in de bouw?
“Ook daar kost het me geen moeite en klim ik met plezier op de werf. Uiteraard komen er dan wel goedbedoelde grapjes. Dat hoort erbij. Je moet daar een beetje tegenin gaan, een mopje terug maken. Dan appreciëren ze dat des te meer.”
Je straalt ook wel het nodige zelfvertrouwen uit.
“Dat is deels echt, maar ook iets waar ik bewust aandacht aan besteed. Daarom kleed ik me bijvoorbeeld graag op. Niet voor anderen, maar omdat ik me dan zelfzeker voel. Ik heb dat ook nodig, zeker bij moeilijke momenten. Bij mijn papa werd vorig jaar huidkanker vastgesteld. Sindsdien leven we echt in een rollercoaster.”
Je wordt er duidelijk emotioneel van.
“Het is gewoon heel moeilijk. Mijn ouders hebben hun hele leven samengewerkt op die boerderij. En plots verandert alles. Mijn broer springt enorm veel bij, maar tegelijk moeten er zware beslissingen genomen worden over de toekomst van het bedrijf.”
Dat moet enorm hard binnenkomen terwijl jouw eigen leven tegelijk in een stroomversnelling zit.
“Mensen weten vaak niet wat iemand privé allemaal meedraagt terwijl die gewoon blijft functioneren. Soms zit je gewoon een onboarding te geven of een meeting te doen terwijl je ondertussen wacht op nieuws. We hopen op een mirakel. Maar in ons bedrijf zijn ze op de hoogte.”
Er is niets mis om die kwetsbaarheid te tonen.
“Inderdaad. En als ik plots weg moet, begrijpen ze waarom.”
Wat is jullie ultieme droom met Spotable?
“Wij zeggen altijd: ‘Wij hebben geen droom, wij hebben een ambitie.’ Dat is iets anders.”
Wat is die ambitie dan?
“De volgende unicorn bouwen.”
Cool, blij dat je dat zonder bescheidenheid gewoon zegt.
(lacht) Waarom zouden we dat niet durven uitspreken? Anders moet je er ook niet aan beginnen. We zijn nog jong, maar we gaan daar alles voor doen. En dat betekent ook dat ons privéleven even zal moeten wijken. Hobby’s had ik al niet, maar we hebben ook een babypact gesloten met de founders. De komende vijf jaar komen er geen baby’s. Dat kan straf klinken, maar dat is volgens ons de enige manier om onze groei te realiseren. Onze partners weten dat en volgen ons daarin.”
