600 dagen, je leest het goed, al 600 dagen zit Brussel zonder regering. Het vorige wereldrecord regeringsvorming, ook al eentje uit ons land, wordt vandaag verpulverd door de Brusselse politici. En ondanks dat het scenario van deze slechte soap bijna niemand meer boeit, zijn de gevolgen er niet minder om. Heel het land heeft snel een Brusselse regering nodig. En met enige politieke wil, zijn er weldegelijk oplossingen.
Het gaat erg slecht met het merk ‘Brussel’. Ondanks een immens potentieel staat het Brussels gewest stil. Dat terwijl er op federaal, Vlaams en Waals niveau wel wordt bestuurd en beslist. En dan spreken we nog niet over andere Europese hoofdsteden en metropolitane regio’s waarmee ons hoofdstedelijk gewest internationaal concurreert.
Daar worden oplossingen gezocht en gevonden. Hier stapelen de problemen zich in sneltempo op: begrotingstekorten, hardnekkige problemen met netheid en veiligheid, een hoge fiscaliteit die op ondernemerschap weegt, infrastructuurwerken die niet van de grond komen en een grote groep mensen die om opleiding en begeleiding naar de arbeidsmarkt schreeuwt. Kortom, genoeg thema’s, die om antwoorden en beleid, roepen.
Een gewest zonder duidelijke beleidsvisie is slecht voor iedereen. Iedereen moet weten wat het stadsproject is: waarin investeren we, waarop besparen we? Voor een onderneming investeert in ons gewest, heeft hij een minimumzicht nodig op waar Brussel naartoe wil. Het draait om rechtszekerheid, toekomstvisie en vertrouwen in de overheid. En we mogen stilaan wel over een regelrechte vertrouwensbreuk spreken.
De politieke impasse in onze hoofdstad is bovendien allerminst enkel een lokaal probleem, het moet een zorg zijn voor het hele land. Want Brussel staat voor één zesde van alle gecreëerde welvaart in dit land. Als het slechter gaat met Brussel, dan zal het ook slechter gaan met Vlaanderen en Wallonië.
De politieke impasse in onze hoofdstad is bovendien allerminst enkel een lokaal probleem, het moet een zorg zijn voor het hele land.
De oplossingen dan? Natuurlijk zijn die er wel, mits enige politieke wil en zin voor verantwoordelijkheid. De ‘founding fathers’ van het Brussels gewest zijn zo vooruitziend geweest om een aantal regels voor te schrijven in de Bijzondere Brusselwet. Het is nu zaak die regels toe te passen.
Stap één: vorm een meerderheid binnen elke taalgroep. Stap twee: elke taalgroep respecteert de meerderheid van de andere taalgroep.
Dat is geen obstakel, zoals sommige politici het willen doen uitschijnen. Integendeel, het is een essentiële waarborg voor de institutionele en democratische balans in Brussel en in dit land.
Dat Brusselse politici na 600 dagen rond dralen er nog steeds in slagen elkaar de zwartepiet toe te schuiven, is intriest en getuigt van berekend cynisme en gebrek aan verantwoordelijkheidszin. Het is tijd om vandaag, niet in 2029, op alle niveaus meer aandacht te geven aan Brussel en beleid te voeren.
