Een sterke West-Vlaamse economie staat of valt met mensen die mee kunnen met verandering. Digitalisering, vergrijzing, de klimaattransitie en geopolitieke verschuivingen leggen de arbeidsmarkt onder ongeziene druk. Tegelijk blijven duizenden vacatures openstaan en worstelen ondernemingen met een structureel tekort aan de juiste competenties. In die context is een gerichte talentstrategie geen luxe, maar een absolute noodzaak.
Met Vlaanderen Leert! kondigt de Vlaamse Regering een arbeidsmarktgericht opleidingsoffensief aan dat vertrekt van een juiste analyse: opleidingen moeten aansluiten bij de reële noden van de arbeidsmarkt, vandaag én morgen. Dat lijkt evident, maar beleid vertrekt zelden van een blanco blad. Historische structuren en versnipperde instrumenten bepalen vaak de richting. Macrocompetentieprognoses en een scherpere knelpuntberoepenlijst kunnen helpen om keuzes beter te onderbouwen. Essentieel daarbij is dat de vraagzijde structureel wordt meegenomen. Ondernemingen hebben immers de beste voeling met de skills die nodig zijn om jobs in te vullen én productiviteit te versterken.
Die analyse moet leiden tot een coherente strategie, en daar wringt het schoentje vandaag nog te vaak. Het Vlaamse opleidingslandschap is sterk versnipperd, met beleid en middelen verspreid over Onderwijs, Werk en Economie. Het offensief toont de ambitie om daarin orde te scheppen. Een opleidingscockpit en een doorgedreven uitgaventoetsing van het publieke opleidingsaanbod kunnen de basis leggen voor meer samenhang. Dat vergt wel durf: vereenvoudigen, overlap wegwerken en belastinggeld gericht inzetten op opleidingen die aantoonbaar bijdragen aan economische en maatschappelijke noden.
Een tweede cruciale pijler is de erkenning van ondernemingen en sectoren als volwaardige opleidingspartners. Werkgevers nemen vandaag een groot deel van het leren op zich, via onboarding, werkplekleren, omscholing en doorgroei. Die opleidingsinspanningen zijn essentieel, maar vragen ondersteuning en vertrouwen. De hervorming van de Individuele Beroepsopleiding is een stap vooruit. Tegelijk blijven er aandachtspunten, zoals het uitblijven van een duidelijke visie op beroepsopleiding en de aangekondigde besparingen op sectorconvenanten. Publiek-private samenwerking kan hier het verschil maken, op voorwaarde dat ze vertrekt vanuit co-creatie en niet wordt afgeremd door administratieve ballast.
Talent ontwikkelen is geen vrijblijvende ambitie, maar een strategische investering in de toekomst.
Bert Mons, Gedelegeerd bestuurder
Ook de hervorming van de opleidingsincentives verdient een scherpe blik. Het Vlaams opleidingsverlof evolueert naar een knelpuntgerichte aanpak en het werkgeversforfait wordt opgetrokken. Dat zijn noodzakelijke correcties na jaren van stilstand. Tegelijk blijft structurele indexering onmisbaar om de kosten voor werkgevers beheersbaar te houden. Positief is ook dat werk gemaakt wordt van een nieuwe omscholingsmaatregel. Vlaanderen heeft nood aan een kader dat werk-naar-werktransities en grondige reskilling mogelijk maakt, zeker nu loopbanen langer, minder lineair en kwetsbaarder worden.
Vlaanderen Leert! zet inhoudelijk belangrijke stappen in de juiste richting. Maar een talentstrategie leeft of sterft met haar uitvoering. Ondernemers hebben vooral nood aan duidelijkheid, eenvoud en voorspelbaarheid. Als Vlaanderen erin slaagt om middelen te bundelen, partnerschap centraal te zetten en keuzes consequent vol te houden, kan dit offensief uitgroeien tot een hefboom voor duurzame groei. Talent ontwikkelen is geen vrijblijvende ambitie, maar een strategische investering in de toekomst van onze ondernemingen én onze welvaart.
Leert, West-Vlaanderen, leert!
