In 2012 besloot Sofie Anthony om een paar dagen per week de administratie te verzorgen voor het kraanbedrijf van haar broers. Vandaag is ze CEO van Anthony Cranes én werd ze door WOMED verkozen tot Onderneemster van het Jaar: “Het ondernemerschap heeft ons gezin enorm verrijkt.”
“Ik zal jullie mijn vaste avondwandeling tonen.” Sofie neemt ons mee naar het Fort van Merksem, aan het einde van haar straat. Het is haar rustpunt in een goedgevuld leven als CEO. Haar smartphone staat nooit op stil, ook ‘s nachts niet. “Onze gasten werken op elk uur van de dag. Het is voor mij niet meer dan logisch dat ik me net zo flexibel opstel.”
Anthony Cranes kende de afgelopen jaren een structurele groei. Vandaag telt de onderneming zo’n veertig werknemers en een vloot van vijftien kranen. Toch is dit succes niet het resultaat van een strak uitgetekende langetermijnstrategie.
Anthony Cranes werd opgericht in 2008. Hoe begon het allemaal?
“Mijn vader was dakwerker. In de jaren ʼ90 waren er nog geen gsm’s en moest ik thuis vaak zijn telefoniste spelen. Verschrikkelijk. Ik heb toen heel resoluut beslist: ik word nóóit zelfstandige. Hoe dan ook, op een dag kocht mijn vader een kraan waarvan al snel bleek dat hij die zelf maar een paar keer per jaar echt kon gebruiken. De investering leverde dus te weinig op. De bal ging aan het rollen toen mijn broers die kraan optimaal begonnen in te zetten en te verhuren.”
Wanneer stapte jij in het bedrijf?
“Mijn twee broers waren actieve kraanbestuurders. Terwijl zij op de werven stonden, nam mama de administratie en facturatie voor haar rekening. In 2012 nam ik die fakkel over. Ik was toen net bevallen van Pauline, ons vierde kind, en was nog fulltime aan de slag in de tewerkstellingssector. Ik dacht: deeltijds wat facturen maken van thuis uit? Dat lijkt me de ideale job.”
Wanneer besefte je dat je toch iets ambitieuzer was?
“Eigenlijk al tijdens dat eerste jaar. In het begin was ik nochtans heel onzeker. Als opgeleid ergotherapeute miste ik elke vorm van bedrijfskundige of administratieve achtergrond. Ik kampte destijds met een oplichterssyndroom (de hardnekkige angst dat je onbekwaam bent voor je job en door de mand zult vallen, red.). Het absolute kantelmoment was, ironisch genoeg, onze eerste gezamenlijke afspraak met de boekhouder. Tot mijn grote verbazing concludeerde hij dat we winstgevend waren.”
Waarom verbaasde je dat?
“Omdat ik het gevoel had dat we maar wat deden. Mijn broers bestuurden de kranen en ik zorgde ervoor dat hun planning klopte. Zolang er voldoende inkomsten waren om de lening van de kraan af te lossen, was de cirkel voor mij rond. Maar daar aan tafel bij die boekhouder dacht ik: ‘Wat als we stoppen met aanmodderen en écht gericht gaan bouwen aan dit bedrijf?’”
Een mooie ambitie, maar hoe vertaal je dat naar de praktijk?
“Een groot masterplan is er nooit geweest. Ik bewonder oprecht de ondernemers die dat vanaf dag één hebben uitgestippeld, maar ik heb nagenoeg alles op buikgevoel gedaan. Zo schreef ik in het begin de planning op een whiteboard aan de muur. Ik kon maximaal twee weken vooruit plannen voor een paar kranen, anders was het bord te klein. Een belachelijke barrière, maar je moet op zulke momenten inzien dat je ‘systeem’ een bottleneck is. Pas wanneer je die pijnpunten erkent, kun je gericht zoeken naar oplossingen; in ons geval de overstap naar een digitale planning en de juiste softwaretools.”
Daarna groei je stapsgewijs naar de rol van CEO. Waarom jij en niet een van je broers?
“Een van mijn broers richtte een ander bedrijf op, waarmee we vandaag nauw samenwerken. Mijn andere broer is technisch ijzersterk, maar verkiest duidelijk afgebakende verantwoordelijkheden. Hij voelt bij taken feilloos aan: ‘Dit is mijn job niet, dit moet jij oplossen.’ Bovendien treedt hij niet graag op de voorgrond. Een CEO is nu eenmaal het gezicht van de onderneming. Aangezien ik graag netwerk en onder de mensen ben, was het vrij snel duidelijk dat ik die rol op mij zou nemen.”
Een vrouwelijke CEO in de bouwsector is nog steeds zeldzaam. Welke impact heeft dat op je dagelijkse werk?
“In het begin heb ik me naar klanten toe harder moeten bewijzen om op te boksen tegen de traditionele rolpatronen. Aan de andere kant heeft mijn vrouwelijkheid ook deuren geopend. Ik ben sterk in netwerken en een vrouw in de bouwsector valt nu eenmaal op. Je blijft iets beter hangen in het geheugen van mensen dan de zoveelste man in het klassieke maatpak.”
Als vrouw in de bouw blijf je beter hangen dan de zoveelste man in maatpak.
Sofie Anthony, CEO Anthony Cranes
De titel van CEO is één ding, de rol effectief invullen is nog iets anders. Hoe heb je jezelf daarin ontwikkeld?
“Omdat ik geen achtergrond had in management, schreef ik me in voor cursussen over KPI’s, jaarrekeningen en bedrijfsvoering. Die brachten me helaas weinig bij. De echte ommekeer kwam toen ik deelnam aan het Accelero-traject van Voka. Daar ontdekte ik waar ik écht behoefte aan had: een klankbord. Een jaar lang kom je maandelijks samen met andere bedrijfsleiders die zich in exact dezelfde groeifase bevinden. Omdat er geen sprake is van onderlinge concurrentie, kun je in alle openheid je kwetsbaarheden en zakelijke beslommeringen op tafel leggen. Het was een soort externe adviesraad waar je even je sterke pantser mag laten zakken. Dat kan je als CEO tegenover klanten, leveranciers of concullega’s maar zelden doen. Dat werkte bevrijdend. Het deed me inzien dat ik vaak mijn eigen bottleneck was. Ik leerde vertrouwen dat anderen een job zeker zo goed of zelfs beter dan ik kunnen uitvoeren.”
Hoe heb je die verschillende rollen binnen Anthony Cranes vormgegeven?
“Elk bedrijf hanteert zijn eigen dynamiek, maar ik ben er persoonlijk heilig van overtuigd dat je als bedrijfsleider elke operationele functie binnen je onderneming eerst zelf voor 120 procent uitgevoerd moet hebben voordat je extern aanwerft. Je weet dan exact tegen welke uitdagingen en gevoeligheden je medewerkers aanlopen.”
Betekent dit dat je zelf ook de kraan in bent gekropen?
“Veel mensen zullen erom lachen als ze dit horen, maar ik heb eigenlijk hoogtevrees. Toch liep ik tijdens mijn eerste jaren maandelijks een volledige dag mee met onze bestuurders. Ik wilde mee in dat klein kotteke zitten en zelf ervaren met welke stress, tijdsdruk en logistieke uitdagingen onze mannen dagelijks worden geconfronteerd. Hoe kan je mensen nu geloofwaardig en empatisch aansturen als je niet weet wat hun job echt inhoudt?"
De dynamiek op een bouwwerf verschilt drastisch van die op een kantoor. Hoe overbrug je die kloof?
“We hebben een leuze: een kraan kan veel hijsen, een sterk team nog veel meer. Iedereen beseft dat we elkaar onvoorwaardelijk nodig hebben. Elke actie op de werf heeft een rechtstreekse impact op kantoor en omgekeerd. We zijn een familiebedrijf en onze medewerkers maken deel uit van die familie. Wanneer onze bestuurders op een werf aankomen, worden ze geregeld begroet met 'Hey Anthony' (lacht). Dat vinden ze prima.”
Ben jij binnen die bedrijfsfamilie de moederfiguur?
“Ik weet dat veel medewerkers me zien als 'de mama' of 'de grote zus', ja. Waarschijnlijk omdat ik van nature heel zorgend ben. Die zorg gaat heel breed: van mee de papieren regelen voor een Ethiopische medewerker tot persoonlijk warme soep uitdelen tijdens intensieve nachtwerven. Die kleine acties worden enorm gewaardeerd.”
Er is een enorme diversiteit onder jullie medewerkers. Hoe belangrijk is dat voor jullie werking?
“Heel belangrijk. Het is zelfs een bewuste keuze. Als bedrijfsleider moet je durven vasthouden aan je eigen waarden. Wij zien die interactie tussen verschillende culturen als een absolute verrijking: iedereen leert van elkaar. Daarom hanteren we een strikte nultolerantie tegen racisme en discriminatie. Als ik tijdens een sollicitatiegesprek merk dat er bij een kandidaat geen ruimte is voor die openheid, dan past die persoon simpelweg niet binnen ons DNA. Wederzijds respect staat daarbij centraal. Natuurlijk was het voor sommige medewerkers in het begin even aanpassen dat er plots een vrouw aan het roer stond in een traditionele mannensector. Maar door consequent begrip en oprecht respect te tonen, vind je altijd een constructieve manier om samen te werken.”
Onlangs werd je door WOMED bekroond tot Onderneemster van het jaar. Wat betekent die erkenning voor jou?
“Het was een onbeschrijflijk moment. Toen ik de award op het podium in de lucht stak, stonden mijn familie en collega’s luidkeels in de zaal te supporteren. Zo trots waren ze. Achteraf zei mijn zoon: ‘Mama, het voelde net alsof je Remco Evenepoel was die zijn olympische medaille vierde.’ Een herinnering die ik voor altijd zal koesteren. Tegelijk deed het me terugdenken aan dat hardnekkige oplichterssyndroom. Die award voelt als een publieke bevestiging dat ik het gaandeweg toch maar mooi geflikt heb. Daarnaast vind ik het fantastisch om een rolmodel te mogen zijn. Ik wil jonge vrouwen inspireren en motiveren om diezelfde sprong in het ondernemerschap te wagen.”
Slechts 36 procent van alle Belgische ondernemers zijn een vrouw. Waarom houdt die kloof zo hardnekkig stand volgens jou?
“Veel vrouwen laten zich helaas nog te vaak afremmen door de traditionele zorgrol. Ik spreek regelmatig moeders die worstelen met een enorm schuldgevoel omdat ze hun kinderen niet dagelijks aan de schoolpoort kunnen opwachten. Maar waarom? Ik ben er misschien niet altijd fysiek, maar dat betekent absoluut niet dat ik er minder ben voor mijn kinderen. Je moet als vrouw pragmatisch denken en durven delegeren. Onze huiswerkbegeleiding bijvoorbeeld, als je kinderen ondersteuning nodig hebben, moet je dat als ouder organiseren, maar dat betekent niet dat je het per se zélf moet doen. Dat maakt je echt geen mindere moeder. Sterker nog: het ondernemerschap heeft ons gezin juist enorm verrijkt.”
Hoe bedoel je?
“Dankzij de flexibiliteit van mijn job kunnen we prachtige reizen maken met het gezin. Zo kunnen we de kinderen de wereld laten ontdekken en hun blik verruimen. We creëren herinneringen die ze anders nooit hadden gehad. Het allerbelangrijkste is dat mijn kinderen weten dat ze me dag en nacht kunnen bereiken, dat ze zich veilig voelen bij mij en volledig zichzelf kunnen zijn. Mijn dochter Renée gaf me een paar jaar geleden een prachtig compliment: 'Mama, je hebt me leren dansen in de regen.' Dat is waar het voor mij om draait: droom groot, doe het gewoon en trek je niets aan van wat iemand anders van je denkt.”
