In deze rubriek zetten we ondernemende familieleden in West-Vlaamse bedrijven in de kijker.
- Pieter-Jan Dierick: “Ik ben meer de denker, zij de doener”
- Carine Comyn: “Ik was positief verrast dat hij dit wou doen”
Spelen tussen de potten en het meubilair: Pieter- Jan Dierick deed als kleuter niet liever nadat mama Carine vanuit de garage met haar business was begonnen. “Ik was amper 4 jaar toen ik mijn eerste stoel monteerde”, lacht hij. “Mijn ouders hebben onbewust mijn ondernemersmicrobe gevoed. Het heeft er mee toe geleid dat ik mijn studies vooral in die richting heb georiënteerd: businessmanagement, entrepreneurship en handelswetenschappen. Mocht ik het opnieuw mogen doen, zou ik één van die opleidingen voor een meer technische vorming hebben geruild. Ondernemer worden leer je nog het best ‘on the field’.”
“Na mijn studies heb ik eerst 7 jaar bij Ranson gewerkt. Toen de pandemie uitbrak en ik voor het eerst papa werd, wou ik mijn carrière een andere wending geven. Onder meer getuigenissen van vrienden die spijt hadden dat ze zelf niet in het bedrijf van hun familie zijn gestapt, deden me beslissen om mijn moeder te helpen. Nadat mijn vader vrij vroeg overleed, is de band met mijn mama nog hechter geworden. Initieel hadden we geen afspraken gemaakt om werk en privé te scheiden. Gaandeweg hebben we die toch in het leven geroepen, al is het niet altijd evident om dat te respecteren. Vorig jaar hebben we samen met een ander bedrijf een eigen vestiging in Spanje opgericht. Daar trek ik 5 keer per jaar voor een week naartoe. Ik hou de balans in evenwicht door mijn zoontjes dagelijks zelf naar school en de crèche te brengen en één dag per week thuis te zijn.”
“We vullen elkaar perfect aan. Zij is meer de verkoopster, sterk in het emotionele: zij doet en denkt dan. Bij mij is het net omgekeerd. Vermoedelijk ben ik organisatorisch iets sterker; daarnaast heb ik ook de digitalisering van de zaak in handen genomen. Stelselmatig verschuift er iets meer werk naar mij. Op die manier verloopt de overgang ook heel organisch. Achter de schermen bereiden we ook de ‘officiële’ overdracht voor, met hulp van juristen en accountants.”
Mijn ouders hebben onbewust mijn ondernemersmicrobe gevoed.
Pieter-Jan Dierick
Voor de personeelsadministratie werken bij een tapijtweverij: dat zag Carine Comyn zichzelf niet een hele carrière lang doen. Toen ze van thuis uit tuinmeubilair begon te verkopen, transformeerde dat snel tot Zonnewende, een bedrijf dat chique tuinmeubilair van allerlei fabrikanten verkoopt.
“We begonnen de zaak in Bellegem, maar de winkel werd al snel te klein. Omdat we veel Noord-Franse klanten hadden, bouwden we een toonzaal met magazijn in de industriezone Tournai-Ouest in Doornik, op maar 20 minuten van Kortrijk en Rijsel. Daar zitten we intussen al 25 jaar. Toen mijn man op zijn 49ste overleed aan kanker en alles – ook de opvoeding van Pieter-Jan – volledig op mijn schouders terechtkwam, beleefde ik een heel pittige periode. Investeren was toen even niet aan de orde. Na verloop van tijd kwam alles toch op zijn pootjes terecht.”
Een andere generatie heeft een andere visie, wat logisch is.
“Ik had nooit verwacht dat Pieter-Jan in mijn voetsporen zou willen treden, heb hem ook nooit in die richting willen duwen. Hij had een mooie job waarin hij carrière kon maken, geen zorgen in het weekend… Toen hij aangaf toch in de zaak te willen komen, was ik positief verrast en tegelijk bezorgd. Als kind al liep hij rond in de winkel, ging mee naar tuinbeurzen… maar een winkel runnen is toch nog van een andere orde. Tijdens het begin van onze dagelijkse samenwerking was het wat zoeken. Een andere generatie heeft een andere visie, wat logisch is. Na verloop van tijd vonden we een goed evenwicht. Hij is goed met de computer en sociale media, ik kan me nu voluit op de verkoop – mijn echte passie – richten. Natuurlijk loopt ook Pieter-Jan wel eens met zijn hoofd tegen de muur, maar dat maakt elke ondernemer wel eens mee. Hij weet wat hij doet, is verstandig en heeft intussen met onze tweede vestiging in Mallorca de extra uitdaging gevonden die hij zocht.”
“Als ik gezond mag blijven, wil ik graag nog 3 tot 5 jaar meewerken. Als Pieter-Jan de scepter dan volledig in handen wil nemen, zou dat top zijn. Al is mijn moederhart nooit helemaal gerust: ‘zal hij wel flexibel personeel vinden’, ‘hoe gaat het met de economische conjunctuur’,… zo ben je wel altijd ergens mee bezig. Dergelijke vragen laten we sowieso rusten als we in familiale kring, met zijn vrouw en kindjes, samen zijn. Dan verdwijnt het onderwerp Zonnewende even naar de achtergrond”, lacht ze.
