Skip to main content
  • Home
  • Nieuws
  • Nieuw voorstel De Block re-integratie langdurig zieken stap vooruit
Pieter Van Herck
  • 01/03/2017

Nieuw voorstel De Block re-integratie langdurig zieken stap vooruit

Het aantal langdurig zieken neemt toe en maakt het kostenplaatje ervan onhoudbaar. Medewerkers, werkgevers, artsen, preventiediensten en ziekenfondsen moeten hun verantwoordelijkheid opnemen. Nieuwe maatregelen dringen zich op. Maar de eerste voorstellen impliceerden een volstrekt onhaalbare belastingverhoging voor ondernemingen. Het nieuwe voorstel van minister Maggie De Block, met gerichte sancties bij pertinent gebrek aan medewerking, is een goede stap vooruit en kan de impasse doorbreken.

Wat wel of niet haalbaar is in termen van re-integratie vergt een dialoog binnen de onderneming, tussen de werkgever en medewerker. Eenheidsworst is nefast.

 

  • Medewerkers die weigeren om mee te werken aan re-integratie ondanks bestaande mogelijkheden, worden gesanctioneerd.
  • Werkgevers die de re-integratie van medewerkers weigeren te ondersteunen, worden financieel beboet.
  • Werkgevers die goed bezig zijn, worden niet bestraft of geconfronteerd met een impliciete belastingverhoging. Dit was in eerdere voorstellen wel het geval.

 

De uitgaven arbeidsongeschiktheid (langdurige ziekte) steken de uitgaven voor werkloosheid voorbij, en nemen jaar na jaar een grotere hap uit de begroting. Ook ondernemingen worstelen steeds meer met gezondheidsproblemen bij medewerkers, als gevolg van de vergrijzing. En dat in een periode van toenemende schaarste op de arbeidsmarkt.


Tanker nu keren

De eerste stappen in de goede richting zijn gezet, zoals een nieuwe re-integratieaanpak op het werk bij terugkeer uit langdurige ziekte. Als we de tanker willen keren, is er echter meer nodig. Iedereen moet volop in bad getrokken worden. Dat vereist de juiste prikkel voor alle betrokken partijen. De vraag is echter welke prikkel? Een heikel debat, met een impasse van ruim een jaar. Tegelijk tikt de rekening aan en wordt het probleem steeds groter.

We komen van een eerste voorstel, waarbij de ganse rekening naar werkgevers werd geschoven via een verdubbeling van het gewaarborgd loon (totale kosten 800 mio euro). Deze piste werd gelukkig spoedig opgeborgen. Daarna volgde een voorstel dat voorzag in een extra bijdrage van de werkgevers (20 procent van 6 maand uitkering), dus nog steeds kostenverhogend en bestraffend voor alle ondernemingen, ook voor wie als werkgever soms reeds al het mogelijke doet.


Pragmatische stap vooruit

Het nieuwe voorstel van minister De Block is in die zin heel welkom. Het betekent een pragmatische stap vooruit en is voor iedereen verdedigbaar. Wat houdt het voorstel in? Het richt zich op de probleemgevallen.


Medewerkers die weigeren om mee te werken aan re-integratie, ondanks de bestaande mogelijkheden daartoe, worden gesanctioneerd. De hoogte van de boete, bijvoorbeeld 10 procent van hun uitkering, kan toenemen doorheen de tijd.


Voor werkgevers geldt hetzelfde. Bij manifeste onwil om re-integratie van medewerkers te ondersteunen, word je financieel beboet. Meer concreet tracht elke werkgever contact te houden met medewerkers tijdens de periode van arbeidsongeschiktheid (eventueel via een preventiedienst) en werkt hij mee aan het re-integratietraject. Dat laatste impliceert een tijdig aanbod van al dan niet aangepaste werkmogelijkheden, voor zover deze haalbaar zijn binnen de onderneming. Deze invulling spoort met wat je van elke werkgever kunt verwachten, maar moeten we verder concretiseren.


Artsen, preventiediensten en ziekenfondsen worden eveneens geresponsabiliseerd in functie van hun attestering van arbeidsongeschiktheid en ondersteuning bij re-integratie, hoewel dit kader nog onduidelijk is. Op dat punt is er dus nog werk aan de winkel.


Verantwoordelijkheden liggen juist

Het nieuwe voorstel van minister De Block is positief omdat het zich toespitst op de werkelijke, afgebakende verantwoordelijkheid van de betrokken partijen. Eender welke betrokkene, die pertinent en bewust niet meewerkt aan re-integratie, kan gesanctioneerd worden. Werkgevers die goed bezig zijn, worden niet bestraft of geconfronteerd met een impliciete belastingverhoging. Dit was in eerdere voorstellen wel het geval.


Tegelijk zijn er caveats. Er kan geen sprake zijn van een heksenjacht, met het doembeeld van inspectiediensten die werkgevers voortdurend lastig vallen. Sancties, gekoppeld aan het niet naleven van de wetgeving in verband met re-integratie, vereisen een afhandeling via het gerecht.


Objectiviteit, dialoog en focus

Wat wel of niet haalbaar is in termen van re-integratie, binnen de context en op maat van elke onderneming, vergt een dialoog binnen die onderneming, tussen de werkgever en medewerker. Eenheidsworst is nefast. Laat ons gezamenlijk de discussie aangaan, samen met sociale partners, hoe we het al dan niet meewerken aan re-integratie op een objectieve wijze van elkaar kunnen onderscheiden. Laat ons ook focussen op die ondernemingen en medewerkers waarbij we op korte termijn het grootste verbeteringspotentieel kunnen halen in re-integratie. Kmo’s, chronisch zieken en 55 plussers worden best ontzien.


Werkgevers willen hun verantwoordelijkheid opnemen, maar onterechte kostenverhogingen moeten we vermijden. Kortom, het nieuwe voorstel is een goed voorstel om re-integratie aan te moedigen. Tijd om er werk van te maken.

 

Pieter Van Herck - Welzijns- en gezondheidsbeleid - pieter.vanherck@voka.be

 

Contactpersoon

Pieter Van Herck

Senior Adviseur Welzijns- en Gezondheidsbeleid

ING
SD Worx