Transporteurs in tijden van file: de stilstand moet stoppen

09/02/2018 , Sam De Kegel

Samen hebben ze ruim vijftig jaar ervaring op de teller: Wim Libaers, CEO van Hamann International Logistics uit Wetteren en Luc Macharis, CEO van Transport Macharis uit Dendermonde. En samen komen ze na dit dubbelgesprek ook tot eenzelfde conclusie: de limiet is nu echt wel bereikt, de stilstand moet stoppen.

Luc Macharis_Wim Libaers

 

Ze vormen de absolute blikvangers in de vergaderzaal van Transport Macharis: een viertal reuzegrote zwart-witfoto’s van even logge als iconische vrachtwagens uit de jaren vijftig en zestig. “Mijn grootvader, die zelf opgroeide in een kuipersfamilie, richtte dit bedrijf op begin jaren veertig”, blikt Luc Macharis terug. “Hij vervoerde aanvankelijk vooral kuipen en dieren. Later kwamen daar ook verhuizingen bij. En zie, vandaag hebben we hier al 46 vrachtwagens rondrijden en zijn we uitgegroeid tot een belangrijke regionale speler. Maar het beroep is er de voorbije jaren niet bepaald lichter op geworden: ik heb echt de grootste bewondering voor wat onze chauffeurs tegenwoordig een week lang moeten presteren.”

Het aantal file-uren neemt jaarlijks toe en ook als politiek thema is mobiliteit nog amper uit de actualiteit weg te branden. Maar wat betekent dit nu voor een transportbedrijf? Hoe groot is de concrete impact van die almaar aanzwellende files op jullie business?

Wim Libaers: “Ik kan daar een heel concreet cijfer op plakken: In 2007 deden onze nationale distributiewagens 15 posten per dag aan. Vandaag zijn dat er nog 12,5. Om hetzelfde volume om te zetten, hebben we anno 2018 dus twintig procent meer wagens nodig. Een van de grootste uitdagingen voor onze planners is tegenwoordig dan ook om zo veel mogelijk ladingen optimaal te combineren, en onze klanten ervan te overtuigen dat we niet elke dag moeten leveren of ophalen. Helaas zien we dat het eerder de andere richting uitgaat: daar waar we vroeger éénmaal per week een volle vrachtwagen afleverden, moeten we nu haast dagelijks leveren, omdat almaar meer bedrijven nog amper stock aanhouden."

Luc Macharis: “Waar mogelijk laten we onze vrachtwagens in een timeslot buiten de file-uren vertrekken. Kan het niet anders, dan bepalen we onze route soms echt op het allerlaatste moment, in functie van de verkeersdrukte op dat moment. Onze chauffeurs moeten soms echt helse toeren uithalen om op tijd te kunnen leveren, maar het gebeurt helaas steeds meer dat we onze deadline niet halen. Komt daar nog bij dat we hier in Dendermonde zitten, wat mij betreft dé missing link van Vlaanderen, waar men nieuwe wegen aanlegt die dan amper bereikbaar zijn. Ik kan dus enkel bevestigen wat ook Wim al aanhaalt: we halen de 15 klanten per dag niet meer.”

Almaar meer flexibiliteit, jazeker, maar de kruik gaat natuurlijk te water tot ze barst?

Luc Macharis: “Je kan inderdaad niet eindeloos blijven flexibiliseren, en dus dringen andere oplossingen zich op. In Antwerpen begint men nu ook al ’s nachts containers te lossen, uit pure noodzaak: die stad slibt echt volledig dicht.”
Wim Libaers: “Ook wij werken tegenwoordig de klok rond in ons magazijn, en we laten onze distributiewagens die via Antwerpen of Brussel moeten passeren al om vijf uur ’s morgens laden, zodat ze die steden nog voor de ochtendspits voorbij zijn. Maar ook hier botsen we stilaan tegen onze grenzen: waar blijven we de chauffeurs vinden die ook ’s nachts willen werken, hoeveel klanten of leveranciers willen 24 uur openblijven? En welk prijskaartje hangt daar dan aan? Om dit even te illustreren: er zijn vandaag zomaar eventjes 5.000 openstaande vacatures voor vrachtwagenchauffeurs in ons land. Logistiek en transport hebben vandaag ook af te rekenen met een negatieve reputatie: we veroorzaken files, we rijden kinderen dood, we zorgen voor extra veel fijnstof, we zijn sjoemelaars… Probeer het tij dan maar eens te keren.”

De Vlaamse regering bleef de voorbije jaren consequent inzetten op de uitbouw van Vlaanderen als Europees logistiek knooppunt: valt die keuze in de gegeven omstandigheden nog te verantwoorden?

Wim Libaers: “Laat ons realistisch zijn: de tijd dat Vlaanderen hét logistiek knooppunt van Europa was, ligt al even achter ons. Nederland heeft ons op dat vlak al voorbijgestoken, Tsjechië en Slowakije winnen steeds meer aan belang nu de industrie almaar meer richting Oost-Europa opschuift. Ik betreur dit: hoe is het mogelijk dat een sector waarin zoveel mensen tewerkgesteld zijn zich moet aanpassen aan de infrastructuur? Het is de verdomde plicht van onze politici om de randomstandigheden te creëren waarin we die tewerkstelling kunnen behouden. De logistieke sector blijft vooralsnog een van de sectoren waarmee we ons kunnen onderscheiden.”

Gaat dat verhaal nog wel op? We lijken ons vandaag toch vooral te onderscheiden met het wereldrecord files?

Wim Libaers: “Wat is dan het alternatief? Als we al die logistieke activiteiten hier afstoten, wordt België een puur transitland, en daarmee gaan we heus de files niet doen slinken.”

Luc Macharis: “Ik volg Wim dat we absoluut moeten blijven inzetten op logistiek, maar er moet natuurlijk wel iéts gebeuren. Ik wil dan ook pleiten voor de invoering van een kilometerheffing op personenwagens op de snelwegen. Wij betalen die heffing nu al, maar we hebben geen keuze: onze goederen moeten vervoerd worden, dus moeten onze vrachtwagens ook rijden. Voor personenwagens ligt dat enigszins anders: al eens gezien hoeveel chauffeurs ’s morgens moederziel alleen in hun wagen in de file staan? Willen we dat gedrag ook aanpassen, dan is er maar één oplossing: je moet de mensen in hun portemonnee raken. Hoeveel we ook investeren in fietssnelwegen of beter openbaar vervoer: als je autorijden niet duurder maakt, blijven mensen altijd voor hun auto kiezen.”

Wie A zegt moet B zeggen, en dus moeten we dan ook de bedrijfswagens viseren?

Wim Libaers: “Het spijt me, maar daar ben ik het echt niet mee eens. De mensen die afgeven op de bedrijfswagen, zijn in mijn ogen vooral buitenstaanders die niet met beide voeten in de klei staan. Als ik vandaag iemand aanwerf en hem of haar een bedrijfswagen weiger, dan is die binnen zes maanden vertrokken naar een concurrent waar er wel zo’n auto klaarstaat. Het tekort aan goede mensen is zo schrijnend dat je als werkgever enkel kan volgen. Ik weet waarover ik praat: we hebben het voorbije jaar 25 nieuwe mensen in dienst genomen, dat is echt keihard zoeken hoor.”

TEKST: FILIP MICHIELS
FOTO’S: GERT SWILLENS

 

Lees het volledige coververhaal in het februarinummer van ons magazine Ondernemers in Oost-Vlaanderen. Ontdek hier de digitale editie.

 

Ondernemers februari 2018

 

 

Adverteren in ons magazine Ondernemers? Vraag Barbara Vuylsteke (09 266 15 72 - 0474 84 31 79) naar de aantrekkelijke voorwaarden.