Over nageltjes en voetjes…

25/04/2018 , Rudi De Kerpel

Volgens recente RVA-cijfers zijn er in dit land nog steeds 2.767.336 personen die niet actief zijn. Daarvan zijn er 373.000 werkzoekenden, 124.748 leefloners en maar liefst 390.765 langdurig arbeidsongeschikten. Je zou verwachten dat werkgevers en werknemers, schouder aan schouder, zoveel mogelijk inspanningen doen om dit cijfer zo snel mogelijk naar beneden te halen. Snel gewin (voor de samenleving/belastingbetaler) zit in de groep werklozen en langdurig zieken aangezien beiden heel vaak geschikt zijn voor de arbeidsmarkt.

Rudi De KerpelHet was dan ook een ontstellend bericht dat vakbonden recent hun langdurig zieke leden opriepen niet naar de medische controle te gaan, op uitnodiging van de werkgever. Tijdens deze controle wordt nagegaan of de betrokkene nog steeds arbeidsongeschikt is en of aangepast werk enig soelaas kan brengen. Dit bewijst andermaal hoe zwak de vertegenwoordigers van de werkgevers staan bij het sociaal overleg. Dat ze zoiets lieten passeren, is onbegrijpelijk! Is het omwille van de ‘sociale vrede’?

Je zou ook van vakbonden verwachten dat ze constructief meewerken aan de werkgelegenheid van hun leden. En dat ze met enig gevoel voor verantwoordelijkheidszin alles doen om de sociale zekerheid te sparen. Er wordt jaarlijks aan vakbonden en mutualiteiten meer dan één miljard euro betaald om hun werking te financieren, maar blijkbaar dient het ook om zoveel mogelijk gebruik en misbruik te maken van de sociale zekerheid. De overheid treft hier vooral schuld door te veel verantwoordelijkheden bij de uitbetalende instanties te leggen. Zo moet iemand die zich ziek meldt op controle bij de controlearts van zijn mutualiteit en net daar wringt het schoentje. De controlearts zal namelijk in vele gevallen mee gaan in het verhaal van de zieke, lid van de betrokken mutualiteit. 

Dat mocht ik recent aan den lijve ondervinden in mijn bedrijf. Een medewerkster liet me in een uitgebreide mail weten dat ze waarschijnlijk tegen een burn-out aanleunde en zodoende voor lange tijd afwezig zou zijn. Als bijlage vond ik alvast een briefje van arbeidsongeschiktheid voor één maand. Kan gebeuren, denk je dan, tot ik plots een telefoontje kreeg van een van haar collega’s die mij vroeg of ik op Facebook had gezien dat X de boodschap bracht dat ze “na enige afwezigheid goed nieuws had: ik mag terug jullie nageltjes en voetjes verzorgen…”

Het overkomt me niet vaak, maar ik viel bijna letterlijk van mijn stoel. Uiteindelijk besloten we een vaststelling te laten doen, maar wat bleek: haar (mutualiteit)controlearts had haar toegestaan haar bijberoep uit te oefenen zonder vooraf geïnformeerd te hebben of ze misschien lichter werk kon uitvoeren bij haar werkgever. Resultaat: eerste maand gewaarborgd maandloon en ondertussen kon ze vrolijk “de nageltjes en voetjes” van haar “klantjes” verzorgen. 

Niet alleen ikzelf vond dit verbijsterend, maar het waren vooral haar collega’s die hun ongeloof en frustratie amper konden beheersen. Mijn enige optie was een onmiddellijke verbreking van het arbeidscontract. Benieuwd hoe de RVA zal reageren. Hoogstwaarschijnlijk zal ze – met bemiddeling van vakbonden – amper geschorst worden terwijl dit de meest zichtbare vorm is van misbruik van het systeem. En ongetwijfeld zal ze ook langdurig van het systeem profiteren.

De enige oplossing om misbruiken drastisch tegen te gaan is de controle van langdurig zieken verplicht te maken bij oproep én te laten uitvoeren door een neutrale arts van de overheid. Maar ook de rol van huisartsen dient tegen het licht gehouden te worden. Ze schrijven vaak al te gemakkelijk wekenlang ‘ziekteverlof’ voor met vermelding ‘mag het huis verlaten’. Ook zij moeten beseffen dat 75% van hun loon door de belastingbetaler wordt opgehoest (via de terugbetalingsregeling zijn we de grootste sponsors van hun wedde) en dat zij zich ook verantwoord dienen op te stellen om misbruiken tegen te gaan.

Het is een zaak van gedeelde verantwoordelijkheid. Er wordt al te vaak naar de kant van de werkgever gekeken, maar de werknemers en hun afgevaardigden hebben minstens een even grote verantwoordelijkheid.

 

Rudi De Kerpel

 

REAGEREN? RUDI@DEKERPEL.COM

 

(Vrije Tribune - onder de redactionele verantwoordelijkheid van de auteur)