Skip to main content
  • Home
  • Nieuws
  • Over kleine en grote zaken: een potje yoghurt met groene schimmel
Over kleine en grote zaken: een potje yoghurt met groene schimmel
  • 11/03/2019

Over kleine en grote zaken: een potje yoghurt met groene schimmel

Een cursief over het wel en wee op de Oost-Vlaamse werkvloer.

Over kleine en grote zaken

Tekst Sam De Kegel − Illustratie Lise Vanlerberghe

Elke gelijkenis met bestaande personen en/of situaties is louter toeval.

Het was de uitsmijter op de teamvergadering. Het geroezemoes zwol aan toen de eerste dia verscheen. Potjes yoghurt met groene schimmel, gevolgd door aardbeien met witte haren en broodjes die een halfjaar geleden al waren belegd. “Een net bedrijfsimago begint bij onszelf. Ik wil jullie erop wijzen dat we geen verouderd voedsel en gemorste spullen meer zullen dulden in de toekomst”, zei Joachim, de CEO, kordaat.  
Martine stond schuin achter de CEO en knikte heftig met haar hoofd. Zij was als facility manager en manusje-van-alles ook bevoegd voor het welzijn van de bedrijfskoelkast.  

Een gebrekkige kantoorhygiëne heeft de Belgische economie in 2013 maar liefst 2,8 miljard euro gekost. Hoe ze dat precies berekend hebben, is me een raadsel, maar dat de werkvloer een vijfsterrenhotel is voor bacteriën, is een onwelriekend feit. Campylobactor en E.coli vertoeven graag op verdorven voedsel in de bedrijfskoelkast. Die laatste is een grote bron van ergernis en ingehouden woede bij medewerkers, als het gaat om een gebrek aan netheid.  

Zo wist Martine al langer dat Babette, de salesmanager, het niet zo nauw nam met de voedingshygiëne. Die sloddervos liet haar yoghurtpotjes altijd beschimmelen, ze morste zonder op te ruimen, ze liet haar lege kopjes koffie verkommeren op het aanrecht. Bovendien annexeerde ze buitensporig veel ruimte in de koelkast om haar voorraad voor één week op te slaan. Wat dacht die zelfverklaarde verkoopster wel, dat ze zich een halve koelkast kon permitteren omdat ze onlangs gepromoveerd was? Dat ze haar lekkende potjes zomaar kon negeren. Wie rommelt met voedsel, ruimt zijn rotzooi op, vloekte Martine binnensmonds.  

Ze had alles al uitgeprobeerd. Een schoonmaakplan, waarbij de koelkast regelmatig wordt schoongemaakt door verschillende personen. Preventie via zelfgemaakte affiches, waarin ze ook wees op het gevaar van voedselvergiftiging en de economische kost van voedselverspilling.  
 
De wanhoop nabij had ze nu dus de CEO ingeschakeld. “De bedrijfskoelkast is van en voor iedereen. Bewaar enkel eten voor één à twee dagen en heb je nog iets over, bied het je collega’s aan”, besloot de CEO verzoenend. Maar enkele maanden later was de bedrijfskoelkast opnieuw een oord van verderf. De mens is een gewoontedier en hervalt steeds in zijn stinkende gewoontes. Hij slaagt er zelfs niet in om thuis zijn koelkast netjes te houden.  

Als het erop aankwam kregen de potjes yoghurt het statuut van een vluchteling zonder visum. Eenmaal er groene schimmel op stond, wou niemand ze nog kennen of erkennen en werden ze anoniem gedumpt in de pedaalemmer. 

Deloitte
ING
Logo Mensura
Proximus
SD Worx
BovaEnviro+
GutzandGlory
G4S
Soundfield
Jobat Media