Geert Moerman twittert

12/11/2018 , geert.moerman@voka.be

Op Twitter deelt Geert Moerman kort en krachtig zijn visie op ondernemerschap, economie, politiek en het leven zoals het is. U kan hem volgen onder de twitternaam @Geert_D8. In Ondernemers geeft hij maandelijks een uitgebreidere commentaar bij enkele opvallende tweets.

Geert Moerman

8 oktober

Alles proberen automatiseren is zelden de ideale oplossing, stelt Prof #MichaelPorter . “AR (augmented reality) directed worker” zal in veel omstandigheden veel efficiënter zijn, want gebruikt menselijke capaciteiten samen met data en machines.

Michael Porter is een wereldster. Iemand als Bruce Springsteen voor de rock, Roger Federer voor het tennis, Martin Scorsese voor de filmwereld. Nog steeds wereldtop als professor in de strategie, op zijn 71e.
Toen ik eind jaren 80 PUB studeerde (post-universitair programma bedrijfsbeheer, waar later de Vlerick-MBA’s uit groeiden) was hij al dé referentie voor elk strategisch denkkader. Ik herinner me dat hij de man was die voor stuck-in-the-middle waarschuwde, het gebrek aan een duidelijke strategische lijn. Toen waren er maar twee strategieën: kostenbewuste massaproductie tegen lage verkoopprijs of goede kwaliteit met een hogere verkoopsmarge, de differentiatiestrategie versus de kostenbeheersing dus. As simple as that. Belangrijkste boodschap was: de ene strategie is niet beter dan de andere, maar je moet wel een duidelijke keuze maken.

Met een hoog verwachtingspatroon zakte ik dus af naar Kortijk Expo, waar zeshonderd aanwezigen een fikse entreeprijs hadden betaald om te luisteren naar de 1 uur-keynote speech. Opvallend: Michael Porter heeft in dit uur nauwelijks gesproken over bedrijfsstrategie. Zijn speech ging over augmented reality en welke impact dit op ons leven en werk zal hebben. En dat is niet min, als je ervan uitgaat dat onze huidige interface met de digitale wereld bestaat uit een klavier en een scherm. Het scherm is 2D, terwijl wij in 3D leven. Het klavier zorgt ervoor dat we met twee of (sommigen) met wat meer vingers typen, maar dus allen gigantisch veel tijd verliezen. Zo maken we allesbehalve optimaal gebruik van de massa data die ter onze beschikking staan, we kunnen ze gewoon niet behappen op onze schermen en onze reactie via het klavier is nog een extra rem. Mochten we gewoon kunnen zeggen of aanduiden welke keuzes en opties we wensen, de interactie zou veel sneller en intuïtiever gaan.

Dus, binnenkort weg met klavier en scherm! GPS werkt met pijlen die door onze voorruit over de weg worden geprojecteerd, instructies voor het opzetten of herstellen van toestellen worden bijna live geprojecteerd via brillen of andere projectiesystemen, computer en toestellen werken op basis van onze stem en gebaren in plaats van het oeverloze getokkel... ik zie het best wel zitten. Al even opvallend: Porter hanteerde de stelling dat machines sowieso door mensen geprogrammeerd en geïnstrueerd worden. Geen woord over artificiële intelligentie of machine learning. 

AR zal - in combinatie met de fijne motoriek van mensen, ons visueel vermogen en onze intelligentie en flexibiliteit in het begrijpen en uitvoeren van opdrachten - ervoor zorgen dat er een limiet komt aan automatisatie en robotisering. De investerings- en opstartkost van een machine of computer zal vanaf een bepaald niveau niet meer kunnen concurreren met een mens die sterk ondersteund wordt met AR. AR zal dus niet het werk van mensen afnemen, maar er juist voor zorgen dat de mens best geschikt blijft voor de moeilijke en bijzondere taken. Dit heeft consequenties in onze productie-, logistieke en serviceomgeving, maar ook voor productontwikkeling, marketing en HR. “AR: have no fear, be excited”, waren de slotwoorden van deze levende legende.


29 september

Veel controverse over Lam Gods @NTGent . Ik ben gaan kijken. Het is voornamelijk een warm, menselijk bijna lief stuk. Proficiat #MiloRau, mooi en heel bijzonder debuut

Veel heisa in de media voor Lam Gods in première ging. Regisseur Milo Rau werkt met een concept waarbij echte mensen hun verhaal vertellen op het podium. Een oproep aan Syriëstrijders, een zwarte Maria,  een naakte vrijscène voor het oog van een groep kinderen... Je gaat dan naar zo’n stuk kijken en verwacht groot spektakel en uitvergrote emoties. Je verwacht dat je je onwennig zal voelen bij het bekijken ervan en ietwat getormenteerd nadien.

Mijn beleving was heel anders. Een warm stuk, mensen die hun levensverhaal vertellen. Heel gewoon en daarom bijzonder. Hoe ze elkaar ontmoet hebben, iets over hun kinderen, hun dieren, leven en dood, twijfels en verlangens. Op het einde van elk verhaal, vraagt Frank Focketyn - samen met Chris Thys de enige professionele acteur op de scène - of de persoon in het Lam Gods een rol wil opnemen. En via een even eenvoudige als verfijnde videoprojectie wordt de persoon dan ingevoegd in het altaarstuk. Ik zag een van de voorstellingen waar de moeder van een Syriëstrijder zelf nog het podium betrad (na negatieve reacties uit de moslimwereld, diende ze na twee voorstellingen af te haken). Focketyn vraagt, na haar verhaal: “Wil je de plaats van Maria innemen in het Lam Gods? De mama geeft het heerlijke antwoord: “Ja, want ook Maria had grote problemen met haar zoon.”

Dit stuk doet je voeling krijgen met het verhaal van mensen, empathie voor zaken waar je anders nauwelijks bij stilstaat. Een vluchteling, een schaapherder, een man die pas vader is geworden, een vrouw die op sterven ligt ... O ja, het naakt, wat ik daarvan denk? Het toneelstuk start en eindigt met een naakt koppel. Is dat nodig? Wel, Adam en Eva staan ook naakt op het schilderij van de Gebroeders Van Eyck. Het heeft iets sacraals en tegelijk gewoon, hoe ze al vertellend uit de kleren gaan. Dus ja, het kan natuurlijk en zeker op het einde draagt het fundamenteel bij tot de onderliggende boodschap. In de 21e eeuw wordt onze maatschappij een meerderheid van minderheden, uit alle delen van de wereld, met alle religies en overtuigingen. En dat maakt onze wereld rijker.

 

Volg Geert Moerman op Twitter: @Geert_D8

Reageer op geert.moerman@voka.be