Skip to main content

Geert Moerman twittert

  • 22/06/2021

Op Twitter deelt Geert Moerman kort en krachtig zijn visie op ondernemerschap, economie, politiek en het leven zoals het is.
U kan hem volgen onder de twitternaam Geert D8: ‘Geert dacht’. In Ondernemers geeft hij maandelijks een uitgebreider commentaar bij enkele opvallende tweets.

Wie discrimineert, schiet zichzelf in de voet

Twee opinies rond discriminatie trokken de jongste dagen mijn aandacht. Doorbraak-columnist en N-VA-medewerker Joren Vermeersch pleitte voor absolute vrijheid om te ondernemen en dus ook om aan te werven wie je wil. Astrid De Bruycker, schepen van o.a. Gelijke Kansen in Gent, argumenteerde dan weer dat enkel een regulerend kader met controles een oplossing kan bieden tegen discriminatie op de arbeidsmarkt.

Het cruciale element in de discussie ontbreekt mijns inziens in deze opinies: je hoeft helemaal geen regulerend kader te creëren met controles, de vrije markt reguleert zichzelf op dit domein. Hoe reguleert vrije concurrentie, het basisprincipe van onze economie, nu dat er minder discriminatie is? Bedrijven die in een krappe arbeidsmarkt – zoals de onze – op irrelevante criteria discrimineren, snijden zichzelf in het vlees en zullen voorbij gehold worden door bedrijven die niet discrimineren.

Hoe werkt dit in de praktijk? Als je een competente medewerker niét aanwerft omwille van zijn migratieachtergrond, en je vindt op de arbeidsmarkt niemand met gelijkaardige kennis en ervaring, dan zal je omzet dalen. Je zal minder producten of diensten verkopen, of ze zullen van lagere kwaliteit zijn, vergeleken met de situatie waarin je bovenstaande persoon wel had aangeworven. Als je deze methodiek met de regelmaat van de klok herhaalt in een arbeidsmarkt waar het bijzonder lastig is om mensen te vinden én in een maatschappij die steeds kleurrijker wordt, dan zal je jezelf steeds meer uit de markt prijzen.

Er is geen nood aan overheidsinterventies waarbij het kader snel groter wordt dan het schilderij. Nepsollicitaties organiseren door het versturen van valse cv’s is op zich een

eigenaardige kronkel, want in een poging foutief gedrag te ontmaskeren organiseert men zelf foutief gedrag. Hoe frequenter deze methode wordt toegepast, hoe groter het wantrouwen van een werkgever wordt tegenover elke cv die binnenkomt. Zo wordt de arbeidsmarkt nog méér ontwricht.

“Is dit een echte sollicitant of een nepsollicitant?”, wordt de eerste vraag bij een werkgever die vooral dringend competente mensen zoekt. Dat ondernemingen zich daarover het hoofd moeten breken, is hemeltergend. Een ondernemer heeft elk uur nodig om zijn bedrijf in de goede richting te leiden. Het regulerend kader is nu al loodzwaar en nog steeds één van de belangrijkste oorzaken waarom er in ons land minder ondernemers zijn dan in vergelijkbare landen. Beleidsvoerders en administraties hebben de neiging om steeds regels en processen toe te voegen. Laat ons dit een halt toeroepen, want dit is nefast voor ons ondernemingsklimaat.

De totalitaire trekjes van de coronacrisis

Een heel interessante visie op de coronacrisis hoorde ik bij klinisch psycholoog Mattias Desmet, in een interview van een vol uur voor De Nieuwe Wereld dat van het eerste tot het laatste moment boeit. Ik was op het spoor gekomen van dit interview dankzij een schreeuwerige tweet van Maarten Boudry waarbij hij beweert dat het interview “bulkt van de onzin.”

De titel van het interview is “de coronacrisis en de grondstroom van het totalitarisme” en brengt een aantal sociologische en psychologische inzichten samen, zonder het medisch aspect te minimaliseren. Een heel brede en genuanceerde insteek dus. De stelling is dat het covid-virus opdook in een tijdsgewricht waarin sinds een aantal jaren vele mensen problemen hadden met de zoektocht naar zingeving en sociale banden. Er was veel verborgen angst in de maatschappij, waarbij Desmet verwijst naar de vele burn-outs.

De coronacrisis bood hier paradoxaal genoeg een antwoord op. Plots was er een object -het virus- waaraan dit onbehagen kon gekoppeld worden. Een duidelijke strategie kon gedefinieerd worden om dit aan te pakken. De verloren zingeving en gebrek aan sociale banden werden hersteld, plots was er een gemeenschappelijk doel en een aanpak die mensen kon verenigen. Veel zaken werden mogelijk waar men pre-covid niet kon van dromen. Zoveel eensgezindheid, zelfs bij zware ingrepen in het eigen leven met grote persoonlijke nadelen.

Nadeel is dat dit soort zingeving een totalitaire kant krijgt, waarbij deze massavorming - in een vorm van gemeenschappelijke hypnose – alle andere inzichten uitsluit en zelfs verdacht maakt. Het aandachtsveld van de maatschappij wordt sterk beperkt, rationeel en emotioneel. Er is intolerantie voor afwijkende stemmen. De intolerantie van Maarten Boudry en zijn kompaan Joël De Ceulaer voor elke andersluidende mening is hier een schoolvoorbeeld van.

Maar gelukkig kwam ik zo bij dit verrijkende interview terecht. Een aanrader, je vindt het vlot terug op YouTube (zie hieronder).

Contactpersoon

Geert Moerman

Gedelegeerd bestuurder

Artikel uit publicatie

Domestic Services
Banque de Luxembourg
Deloitte
ING
Logo Mensura
Proximus
SD  Worx
BovaEnviro+
G4S
Soundfield
Jobat