Geert Moerman twittert

06/11/2017 , geert.moerman@voka.be

Op Twitter deelt Geert Moerman kort en krachtig zijn visie op ondernemerschap, economie, politiek en het leven zoals het is. U kan hem volgen onder de twitternaam @Geert_D8. In Ondernemers geeft hij maandelijks een uitgebreidere commentaar bij enkele opvallende tweets.

Geert Moerman

12 oktober

#Watals @vrtpano ipv minutenlang gratuite beelden over privé-ouderenzorg eens focust op klantenservice overheidsbedrijven?

Ik heb de bedenkelijke eer gehad een hoop bagger over me heen te krijgen naar aanleiding van deze tweet. Ik wou het statement maken dat privé versus openbaar niet het verschil maakt in klantenservice, zonder me uit te spreken over de kwaliteit van woonzorgcentra, of ze nu privé of openbaar zijn.  

Even het baggerproces beschrijven. Eerst doen de criticasters een hineininterpretierung, namelijk dat ik het best goed vind wat er op de beelden te zien is. Daarna beginnen anderen te commentariëren op de commentaar over die tweet, zonder nog het origineel te lezen, waarbij je met alle zonden van Israël beladen wordt. De moraalridders hanteren zo’n gortige taal dat ze hiermee onmiddellijk hun eigen moraal trivialiseren. Of wat dacht je van "plaatsvervangende schaamte", "kom uit uw ivoren toren", "wat een oudere waard is voor een Voka-bestuurder", "braakneigingen", "harteloos", "geen greintje empathie" en dan bespaar ik jullie nog de meest vulgaire. Ook een federaal volksvertegenwoordiger schreef me dat mijn tweet beschamend en onwaardig was. Dient wel gezegd dat hij steevast elke vorm van privatisering als een aanslag op zijn zuil beschouwt, niet echt geloofwaardig als moreel kompas dat hij claimt te zijn.

De essentie is dat VRT-Pano een potentieel probleem in de woonzorgcentra totaal ongedocumenteerd aan commerciële uitbating toewijst. Mijn vergelijking met een aantal overheids(gerelateerde) bedrijven waar de klantenservice dikwijls ondermaats is -en waar er geen winstbetrachting is- is het enige verband dat ik in de tweet gemaakt heb, evenals de verwijzing naar de gratuite stelling die de journalist hieromtrent doet.

Gelukkig zetten sommige media wel nog in op ernstige journalistiek. De Tijd fileerde het probleem messcherp: waar vroeger nog relatief zelfstandige mensen naar het rusthuis gingen, zijn dit nu veelal zwaar hulpbehoevende mensen. De ratio gefinancierd personeel/zorgbehoefte van de bewoners is niet snel genoeg aangepast aan deze evolutie. Dit geldt zowel voor de privé- als voor openbare rusthuizen en elke instelling zoekt daar op haar manier een antwoord op. Hoe de VRT op een indoctrinerende en populistische manier dit probleem bij uitstek situeert bij commerciële woonzorgcentra, kan enkel ingegeven zijn vanuit een eenzijdige ideologie en gaat alle journalistieke deontologie te buiten. Wie twijfelt, bekijk de uitzending nog eens vanuit deze optiek.

 

12 oktober

Boeiend debat #ShiftITP17 over bedrijfscultuur scale-ups: trust, timing, intuïtie, autonomie @lemaire @pieterjan #MarcBuelens #BartVanhaeren

De elementen van een hippe, jonge start- en scale-upbedrijfscultuur zijn bekend. Leuk werk, veel vrijheid, geen hiërarchie, iedereen gaat er voluit voor. Dé vraag in het debat: hoe kan je dit inbedden en consolideren, ook als de organisatie groeit? Het antwoord maakte ons een illusie armer. Eigenlijk kan je dit niet inbedden. Als een organisatie groeit, zijn er steeds meer regels, processen en een of andere vorm van hiërarchie nodig. Als je een nieuw product of dienst in een vibrerende start-upsetting wil, moet je dit als groot bedrijf verzelfstandigen, binnen je organisatie is dit een doodgeboren kind. Niet echt hoopgevend voor de missionarissen van een nieuwe bedrijfscultuur, waar ik mijzelf toch een beetje bij reken.

Even focussen op de onderliggende eigenschappen van een scale-upcultuur: er is een groot vertrouwen tussen de medewerkers onderling en met de co-founders (die veelal nog het bedrijf leiden). Daarom geniet iedereen veel autonomie, dat geeft drive, waardoor men bijna onmogelijke zaken toch in de gewenste timing kan neerzetten. Management gebeurt intuïtief, met zo weinig mogelijk processen die kunnen hinderen of vertragen, alles is gericht op klantenservice en productontwikkeling. Deze stijl zou houdbaar zijn zolang de ceo iedereen nog bij naam kent en weet wat die doet, tot ongeveer 50 à 100 medewerkers ongeveer.

Ik denk dat deze analyse correct is, met één opening voor grotere bedrijven die af willen van de dwangneurotische hang naar steeds meer regels en procedures, waardoor hun klantenservice ondermaats wordt en hun productontwikkeling te traag. Waarom de organisatie niet opsplitsen in bubbels van deze grootorde, tussen de 50 en 100 werknemers? Bij bezoeken aan Google New York en Silicon Valley lijken zij deze weg te kiezen, op het eerste gezicht met het gewenste resultaat.

Ook nog een blooper in het debat, wat mij betreft. De stelling van Peter Drucker werd voorgelegd: culture eats strategy for breakfast. Of: een goede bedrijfscultuur maakt het verschil, geen strategie of proces kan daar tegenop. Professor Buelens antwoordde dat bedrijfscultuur overschat is. Succesvolle resultaten, voortkomend uit een goede strategie en stevige processen, zorgen automatisch voor een goede bedrijfscultuur. Mijn ervaring leert net het omgekeerde. Hoe formalistisch is de organisatie? Hoe rechtstreeks bespreekt men zaken? Worden mensen afgestraft als ze risico’s nemen? Hoe open en ongedwongen gaat men met elkaar om? Worden appreciatie en respect uitgedrukt? Deze en nog zoveel andere vragen gaan in se over de bedrijfscultuur. En ze maken het verschil. Strategie en processen zijn hulpmiddelen, ‘vaartuigen’, de bedrijfscultuur is de grondstroom, de rivier. En nog een observatie: dikwijls is het gedrag en de leiderschapsstijl van de ceo hierin de cruciale en beslissende factor.

 

Volg Geert Moerman op Twitter: @Geert_D8

Reageer op geert.moerman@voka.be