Skip to main content

Back to school

  • 05/05/2021

Nu en dan laat Rudi De Kerpel zijn licht schijnen over de economische actualiteit.

Rudi De Kerpel

Het zal u wellicht verbazen, maar ik wil hier de verdediging opnemen van Groen-parlementslid Kristof Calvo. Er is heel wat deining ontstaan bij het feit dat hij zijn fractieleiderschap ter beschikking stelt om zich bij te scholen in Nederland en daarvoor een onkostenvergoeding krijgt.

Ik begrijp de commotie totaal niet. Laat ons niet hypocriet doen: er zijn door de politieke klasse een heleboel onbekende maar goedbetaalde nevenmandaten gecreëerd  om parlementsleden te compenseren die helemaal geen toegevoegde waarde hebben en die handenvol geld kosten: van zes ondervoorzitters voor de federale kamer (met belastingvrije onkostenvergoedingen tot 3.000 euro per maand) tot het BENELUX-parlement dat trimestrieel in één van de drie landen bijeenkomsten organiseert waarbij het belangrijkste agendapunt een culinaire ontdekkingstocht is van de stad.

Ik heb er dus geen probleem mee dat Kristof Calvo andere oorden opzoekt om zijn denkwereld te verbreden. Laat ons dit aanmoedigen, temeer veel jonge parlementsleden vaak langdurig voor het keurslijf van een partij en het parlement kiezen. Er zijn er weinig als Peter Dedecker, John Crombez of Daan Schalck, die het aandurven hun talenten breder aan te wenden en volop kiezen voor een uitdaging in de privé of aan een universiteit.

“Ik heb liever een parlementslid dat zichzelf kritisch in vraag durft te stellen dan populair te wezen op Instagram.”

Ik stoor me meer aan het feit dat sommige parlementsleden ook burgemeester of schepen zijn, ondertussen ook nog voorzitter van een intercommunale of vijf en zich laten betalen om af en toe in een werkgroep te verschijnen. 
De discussie is ook hypocriet. Je kan als beleidsmaker niet schreeuwen dat je ‘levenslang moet leren’ en je eigen kennis en ontwikkeling beperken tot het partijprogramma en wat lectuur. Dat is trouwens een van de redenen waarom vakbonden steeds meer impact verliezen. Ze hebben totaal geen zicht meer op de economische realiteit. 

Voka organiseert jaarlijks een ontmoetingsdag tussen parlementsleden en het bedrijfsleven. Een initiatief dat veel bijval geniet bij alle deelnemers. Er zijn duizenden interessante workshops, podcasts en lezingen online te volgen over allerlei thema’s, zeker nu. 

In vele bedrijven krijgen medewerkers, op alle niveaus, steeds meer bijscholing en vorming. En ze worden doorbetaald. Ik zie niet in waarom een volksvertegenwoordiger dat niet zou mogen doen. Ik heb liever een parlementslid dat zichzelf kritisch in vraag durft te stellen en uitdagingen zoekt die aansluiten bij zijn maatschappelijk engagement, eerder dan de populaire pipo uit te hangen op Instagram.

Meer parlementsleden zouden Calvo’s voorbeeld moeten volgen en bij voorkeur in domeinen waar ze niet onmiddellijk kaas hebben van gegeten. Of zich laten inspireren door best practices uit andere landen. Zo is Zwitserland een toonbeeld van openbaar vervoer, Singapore van ruimtelijke planning, de Scandinavische landen van sociale zekerheid, Nederland van pensioenreserves...

Laat ons dus de verontwaardiging achterwege laten en pleiten voor meer kruisbestuiving tussen alle sociale en maatschappelijke geledingen. Het kan alleen maar de wisselwerking versterken alsook het wederzijds begrip voor specifieke situaties en problemen. En het zal bijdragen tot een betere werkplek en meer gelukkige medewerkers en ondernemers.

Dus doen Kristof! 

Rudi De Kerpel.
Ondernemer. 

Domestic Services
Banque de Luxembourg
Deloitte
ING
Logo Mensura
Proximus
SD  Worx
BovaEnviro+
G4S
Soundfield
Jobat