Het Japans bedrijf is op de thuismarkt de nummer een in natuurlijke soepbouillons, fonds en smaakstoffen, maar is pas sinds 2006 actief in Europa. Als het aan commercieel directeur Akihito Fujita ligt, eten we binnenkort met z’n allen soep en sauzen zonder kunstmatige stoffen. Hij legt Vokatribune uit hoe hij dat ziet. Tegelijkertijd wijst hij op enkele verschillen tussen de Vlaamse en Japanse cultuur.
Met fabrieken in Japan, de VS, China, Taiwan en sinds kort ook Noord-Frankrijk en Vlaanderen, kan je Ariake gerust een wereldbedrijf noemen. Het voedingsbedrijf bouwt aan zijn Europese strategie vanuit het Vlaamse Maasmechelen. “We kozen voor Vlaanderen omdat we hier alle grondstoffen in de buurt hebben”, legt commercieel directeur Akihito Fujita uit. “We kregen ook veel steun van de overheid en van de Belgische ambassadeur in Japan. De loonkosten zijn hier uitzonderlijk hoog, dat is waar, maar onze machines werken volautomatisch. Met dertig werknemers hebben we genoeg om onze fabriek van twaalfduizend vierkante meter draaiende te houden. De grootste reden om in Europa twee productie-eenheden te bouwen, is dat we als voedingsbedrijf gebonden zijn aan de strengste invoer- en uitvoerregels. Bovendien botsen we ook vaak op het protectionisme van vele landen. We hebben nog geprobeerd om vanuit onze Amerikaanse fabriek aan Europa te leveren, maar dat was onbegonnen werk.”
snelle saus
“Onze fabriek is nu een goed jaar operationeel. Ons eerste doel is om in 2010 minstens 15 miljoen euro omzet te maken. Dat moet lukken, want nu al is er in Europa een trend naar meer authenticiteit en natuurlijker leven. Onze producten zonder kunstmatige stoffen spelen daarop in. We kunnen met onze huidige fabriek nog verder groeien: we gebruiken op dit moment slechts de helft van onze maximale capaciteit. We richten ons nu uitsluitend op B2B-klanten. We bezoeken potentiële klanten en werken volop aan een eigen website voor hen. Ons eerste grote contract is intussen binnen: binnenkort zijn de Ariake-producten te koop bij de groothandel Metro. We overtuigen klanten vooral met onze natuurlijke en verse aanpak. Hoe je grootmoeders soep en saus maakt, zo doen wij het ook, maar dan op grote schaal. Wist je dat de kip die wij ’s nachts verwerken in onze sauzen en fonds pas enkele uren voordien bij ons geleverd wordt? Ze komen van een kippenbedrijf dat ook op ons bedrijventerrein gevestigd is (Pingo, nvdr). Zij leveren de kippen vers van de slachtlijn. Dat verschil proef je. We proberen met al onze ingrediënten even vers te werken. Maar we willen ons ook rechtstreeks op de consumenten richten. We mikken op een doorbraak met onze nieuwe sausbasis, daarmee kan je een verse en natuurlijke saus maken op enkele minuten tijd. Normaal gezien duurt dat vier à vijf uur. Het verschil is dat wij in de fabriek al het meeste bereidingswerk doen, zodat de consument in de keuken zeer snel klaar is. En het werkt echt hoor, laat me dat illustreren met een anekdote. In Japan is er een grote hotelketen met kwaliteitsrestaurants die onze snelle saus gebruikt. Bij de eerste evaluatie was de chef-kok zeer tevreden, alleen maakte hij zich zorgen over hoe de jonge sous-chefs nu zouden leren om echte saus te maken (lacht). Voor dat product hebben we trouwens samengewerkt met de Franse chef Joël Robuchon. Via leveranciers en distributeurs hebben we al contacten kunnen leggen met Delhaize. Hopelijk ligt ons product nu snel in de winkels.”
Japan-Vlaanderen
Hoe begin je als Japans bedrijf aan een nieuwe fabriek in Vlaanderen? “De plannen voor de fabriek zelf werden in Japan gemaakt”, vertelt Fujita. “Hier werken ook zes ervaren arbeiders uit Japan. Ze staan in voor de goede werking van de machines en leiden hun Vlaamse collega’s op. Binnen twee à drie jaar zullen ze terugkeren naar Japan. Tegen dan kunnen de anderen het zonder hen aan. ”
En Fujita zelf, hoe werd hij commercieel directeur van een nieuwe Ariake-fabriek in Vlaanderen? “Ik woon hier al zo’n dertig jaar. Ik ben hier als jonge knaap Internationale Relaties komen studeren en ben gebleven. Het helpt natuurlijk dat ik een soort van interface ben tussen de Japanse en Vlaamse manier van werken.”
Hoe is het dan om als Japanner met Vlamingen te werken? “Het vergt toch wat extra aandacht. Japan heeft een monocultuur. Als je in Japan met anderen samenwerkt, dan heb je gemeenschappelijke gewoonten en gebruiken. De verwachtingen zijn bekend. Hier in Vlaanderen moeten we onze bedoeling meer uitleggen en moeten we dingen zeggen die in Japan niet gezegd hoeven te worden omdat ze vanzelfsprekend zijn. Daar komt nog bij dat zowel de Japanners als de Vlamingen Engels praten. Let op, het niveau van het Engels is hier zeer goed, hoor. Maar zowel voor hen als voor ons is het de tweede taal. Dus je verliest langs beide kanten nuances in de communicatie. Dat ervaar ik toch als een extra moeilijkheid. Wat ook opvalt, is hoe anders bedrijven met hun klanten omgaan hier. In Japan is het de gewoonste zaak van de wereld om elke dag contact te hebben met elke klant. Als je hier elke dag naar een klant zou stappen, dan slaan ze op de duur de deur voor je neus dicht.”
gourmetcultuur
“Onze strategie wordt nog altijd bepaald door onze stichter, meneer Okada. In Europa wil hij nu extra focussen op Oost-Europa. Dat komt omdat de landen daar al een grote soepcultuur hebben. Ze zijn ook wat later met het ontwikkelen van een eigen verfijnde kookcultuur, die in West-Europa al langer bestaat. Voor ons biedt dat dus nog extra kansen. In het Westen ondervinden we ook dat jongeren al in grote mate gewend zijn aan artificiële smaakstoffen. De Oost-Europese jongeren zijn daar nog niet door ‘vergiftigd’, dus sluiten hun wensen meer aan bij wat wij maken. We ontwikkelen nu een authentieke vleessaus die je kan toevoegen om je vlees lekkerder te maken. Daarmee spelen we ook in op de huidige crisis, omdat je met die jus goedkoop vlees toch een betere smaak kan geven.”
Welk advies geeft Akihito Fujita aan collega-ondernemers in Vlaanderen? “Mijn advies is om de sterkte van elke medewerker te vinden en je op basis daarvan te organiseren. Je bedrijf wordt er sterker door, want werknemers die gelukkig zijn, werken harder en met meer engagement voor het bedrijf.”
Auteur : Tim Spruytte
Bron : Vokatribune april 2009