Opinie

In Poupehan, een bosrijk dorpje in de Semois-vallei, werd door premier Wilfried Martens, ACV-voorzitter Jef Houthuys en gouverneur Fons Verplaetse het herstelbeleid van de Belgische economie in de jaren 80 uitgestippeld.  Het belangrijkste onderdeel van dat beleid was de devaluatie van de Belgische frank met 8,5% op 22 februari 1982.  Dat kan nu niet meer.

Er beweegt iets in Brussel. En dat schijnen ook de media vorige week opgemerkt te hebben: een nieuwe minister-president, het grote Brusseldebat vanuit Bozar, de Terzake uitzending over Brussel...

Je kan tegenwoordig de krant niet meer openslaan zonder een bericht over een nieuw vernietigingsarrest van de Raad van State waarmee een zoveelste investeringsproject wordt gekelderd.

Ondernemingen zijn meer dan ooit op zoek naar goed gevormd talent. Het is een essentiële hefboom voor Vlaamse ondernemingen en voor de samenleving om te kunnen doorgroeien.

Tot tweemaal toe konden we de voorbije week in De Standaard lezen dat stadslandbouw de oplossing is voor heel wat problemen in de wereld. Eerst in een interview met de Duitse cultuurfilosoof Harald Welzer en een tweede keer in de bespreking van een nieuw boek van de Gentse emeritus hoogleraar en antropoloog Rik Pinxten.  Maar hun oplossingen zijn simplistisch.

De bedragen die centrale banken, meer dan vijf jaar na het uitbreken van de Grote Recessie, nog steeds bijdrukken zijn duizelingwekkend. De centrale bank van Japan spant de kroon met een recent aangekondigde maandelijkse uitgifte van 76 miljard dollar. Zijn de centrale bankiers nu een heel gevaarlijk spel aan het spelen of is dit de enige oplossing die nog rest in het gevecht tegen de schuldenrecessie?

Ooit gold de redenering dat Europa met zijn verregaand klimaatbeleid een dubbelslag zou slaan; goed voor het milieu en goed, dankzij de ontwikkeling van nieuwe Europese technologie, voor de economie. Maar nu lijkt hier nog maar weinig van in huis te komen: het beleid is nadelig voor de industrie en de impact op het milieu is beperkt. Een bijsturing dringt zich op.

Tegen het einde van deze maand wacht de Europese Commissie de jaarlijkse stabiliteitsprogramma’s van de lidstaten in. Daarin geven de leden van deze club aan hoe ze de volgende jaren denken hun begrotingsdoelstelling op de middellange termijn te realiseren. Het is een oefening in vooruitdenken. Niet één jaar, maar minstens 4 jaar.

De Europese Commissie moet dringend eens op haar woorden gaan letten, want met recente uitspraken over spaardersaansprakelijkheid zaait ze onnodig paniek.  De spaarder mee in bad trekken bij een bankfaillissement kan enkel in zeer, zeer uitzonderlijke gevallen.

Waren we nu gewoon getuige van een extra rondje op  de carrousel die ‘eurocrisis’ heet of hebben we een stap dichter bij de afgrond gezet? Het is de vraag die opduikt nu Cyprus de krantenkoppen beheerst. Wij denken toch het eerste, maar de Cyprus-saga heeft wel opnieuw enkele breuklijnen pijnlijk zichtbaar gemaakt.