Opinie

Er beweegt iets in Brussel. En dat schijnen ook de media vorige week opgemerkt te hebben: een nieuwe minister-president, het grote Brusseldebat vanuit Bozar, de Terzake uitzending over Brussel...

Het is bijna een traditie in Vlaanderen: elke Vlaamse regering begint met grootse plannen voor een hervorming van het secundair onderwijs. Maar aan het einde van de legislatuur blijkt dat er weinig van overblijft. Kennelijk is niets zo moeilijk te hervormen als het onderwijs.

Is er hoop op verandering? Het voorbije weekend noteerden we enkele interessante en onbevangen uitspraken van toppolitici en federale ministers. Blijkbaar rijpen de geesten traag maar zeker.

De gemeente Moerbeke verhoogde deze week zijn lokale belastingen. Op het eerste gezicht een weinig opzienbarend nieuwsbericht. Vlak na de gemeenteraadsverkiezingen hebben nieuwe besturen nogal eens de neiging om hun belastingen te verhogen, zo leert het verleden ons. Gelukkig gebeurt dit tot nu toe slechts in een minderheid van de gemeenten (hout vasthouden).

Er zijn al vele liters inkt gevloeid over het bereikte begrotingsakkoord. Tegenover de grote plus - het tekort wordt teruggedrongen tot 2,15% - staan heel wat minnen. De grootste min is ongetwijfeld dat er haast niets gedaan wordt aan de perverse loonmechanismen in dit land. 

Van de Velde heeft op 19 november haar groeiplan 2013 afgewerkt. Een paar uur voor de federale regering de finale begrotingsnacht inging. We houden in Schellebelle overigens niet van de termen 'budget' of 'begroting' omdat die door boekhouders zijn bedacht. 'Begroting' impliceert kostenbeheersing en defensief voetbal. 'Groeiplan' wekt inspiratie en doelpunten op.

De discussie over de competiviteit en het massale banenverlies in de industrie lokken vaak verkeerde reacties uit. Meestal hebben die foute reacties te maken met een gebrekkige kennis van industriële processen en de redenen waarom een economische activiteit zich hier al dan niet afspeelt.

Het is dus Obama geworden. Echt onverwacht is het niet, het tegendeel had eerder verbaasd. Tegenkandidaat Romney was niet goed genoeg, beschikte over een verdeelde partij en had heel wat programmapunten die te extreem waren voor sommige groepen zoals latino’s, vrouwen e.a.… De Amerikanen kozen dus  nipt voor het status quo. 

U heeft misschien al van het boek Prosperity without Growth (vertaald als 'Welvaart zonder Groei') gehoord of het in de boekhandel zien liggen. Het boek van Tim Jackson uit 2009 geldt zo'n beetje als de bijbel voor een deel van de groene beweging. Hoewel de analyse best interessant is, schiet het boek in zijn oplossingen toch te kort.

Na alle mediaheisa houden we het voorlopig in het midden of België al dan niet marxistisch is. Deze keer hebben we het over een echt marxistisch land, officieel althans. Door de eurocrisis is China wat op de achtergrond geraakt in het economisch nieuws. Toch is wat daar gebeurt van groot belang voor de wereldeconomie.