Lieve Arthur, Julie en Louise,
Jullie zijn vandaag respectievelijk 6 jaar, 4 jaar en 6 maanden jong. Over 18 jaar, in 2028, zullen jullie prille twintigers zijn. Het zal dan jullie beurt zijn om het te maken in de wereld der volwassenen.
Hoe zal die wereld eruit zien? Het is een veilige gok om te zeggen dat internationaal de economische en dus ook de politieke machtsverhoudingen er helemaal anders zullen uitzien. Als China en India hun "double digit"-groei van het voorbije decennium voortzetten, zullen ze in 2028 minstens vier of vijf keer de omvang hebben van vandaag. En nu al is hun directe impact op onze economie zo groot.
En hoe zal onze Vlaamse wereld eruit zien? In 2028, als ik dan nog leef, ben ik een oude man. We zullen met velen zijn, die grijze babyboomers, en dat zal zich laten voelen. Als de gezondheidszorgen in dit land elk jaar, zoals voorzien, reëel met 4,5 procent zullen groeien, dan kosten ze in 2028 het dubbele van vandaag. Het is al berekend: om de prijs van de vergrijzing te betalen - de extra pensioenen, de groei in de zorgsector - zullen jullie, net als alle werkende mensen op dat moment, elk jaar ruwweg 3.000 euro extra belastingen moeten betalen. In een doemscenario wordt dat zelfs nog meer. Ik wil jullie dat niet aandoen.
Ja dus, ik maak me zorgen over onze welvaart, over jullie welvaart. Ik weet dat ik niet de enige ben. We zien allemaal welke grote verschuivingen er op komst zijn in de internationale wereld. We zien grote en creatieve spelers die stilaan stukken van onze traditionele markten inpakken. We lezen elke dag in kranten, in wetenschappelijke rapporten en in jaarverslagen van gerenommeerde instituten welke uitdagingen op ons afkomen, wat onze handicaps zijn, waarom we in relatieve termen steeds meer terrein verliezen.
Lieve Arthur, Julie en Louise,
Loopt jullie toekomst echt gevaar? Ik moet helaas antwoorden: ik vrees het wel. Tenzij. Tenzij de moeders en vaders en oma's en opa's van vandaag hun verantwoordelijkheid opnemen en echt orde op zaken stellen.
Eigenlijk zou ik me niet zoveel zorgen hoéven te maken. Want als ik rond mij kijk en met mensen praat, dan zie ik zo vaak mensen die met plezier werken, die het beste van zichzelf geven. Ze identificeren zich met hun job. Ze werken niet voor hun onderneming, ze zijn hun onderneming. Ze brengen veel ondernemingszin op. Ze voelen zich verantwoordelijk voor wat zij voor hun organisatie kunnen betekenen.
Ik zie wél overal ondernemers die hard knokken, uit zorg voor hun onderneming en hun mensen. Ze willen vooruit - voor zichzelf, voor hun mensen, voor hun regio en ze verdienen daarvoor ons aller respect. Ik ontmoette pas een vakbondsleider die mijn bekommernis deelt en die zich bereid verklaarde om mee te werken aan vernieuwing. Ik zie een minister-president die begaan is met dezelfde zorg en die probeert met zijn ministers de zaken te versnellen. Dat is nodig en daarom steunen we hen.
Wat moet er dan gebeuren? Ik moet de analyse niet opnieuw maken. De oplossingen zijn bekend. We hebben ze samen opgesteld in het Strategisch plan voor Vlaanderen, ViA. We hebben er ons toe verbonden, in het Pact 2020, om ze te realiseren. Maar alleen als we het samen doen, zullen we slagen.
Samen, dat betekent dat wij ondernemers radicaal investeren in de vernieuwing van onze business en onze economie, in de internationalisatie van onze activiteiten en in de ontwikkeling van onze mensen. Want enkel op die manier kan de werkgelegenheid van de toekomst worden gerealiseerd. Dan pas zullen er duurzame jobs komen.
Samen, dat betekent dat de sociale partners de hele organisatie van de arbeidsmarkt helpen moderniseren en op de toekomst richten. Mobiliteit op de arbeidsmarkt wordt daarbij onze gemeenschappelijke doelstelling. Dat vraagt dat we investeren in kennis, in vaardigheden en attitudes die ervoor zorgen dat veel meer mensen met plezier veel langer kunnen en willen werken. En het betekent ook dat jonge mensen ruimte en goesting krijgen om te ondernemen.
Communautaire vrede
Het houdt ook in dat de ondernemingskosten competitief blijven. Dat alle overheden in dit land hun budget op orde stellen. We zijn niét het Griekenland aan de Noordzee en willen dat ook niet worden. Een efficiënte overheid aan een redelijke kostprijs is daarom een basisvoorwaarde om onze welvaart op peil te houden.
Samen, dat houdt ook in dat we institutioneel ons huis in orde brengen. Ik geloof in een responsabiliserend federalisme. Als de regio's de nodige instrumenten krijgen om hun eigen beleid te voeren, dan wordt het hele land daar beter van. Daarvoor is communautaire vrede nodig en moeten we tegelijk sneller gaan.
Lieve kleinkinderen,
Ik ga ervan uit dat er voldoende verantwoordelijke mensen zijn die dit ook allemaal wensen. We hebben ze allemaal nodig. Ik wens ons toe dat we in 2028, als jullie de eerste stappen zetten op de arbeidsmarkt, trots kunnen zeggen: "Het was niet eenvoudig, maar het is ons gelukt." We hebben tenslotte geen andere keuze.
En dan is het aan jullie...
We zijn niét het Griekenland aan de Noordzee en willen dat ook niet worden. Een efficiënte overheid aan een redelijke kostprijs is daarom een basisvoorwaarde om onze welvaart op peil te houden.
Auteur : Luc De Bruyckere, voorzitter Voka