In plaats van fraudesymptomen te bestrijden, moet de overheid de torenhoge lastendruk verminderen. Dat schrijven Voka-voorzitter Luc De Bruyckere en gedelegeerd bestuurder Jo Libeer vandaag in een opiniestuk in De Tijd.
De enige manier om ons land uit de crisis te halen en voldoende inkomsten te verwerven voor onze welvaartsstaat is meer economische groei creëren. Daartoe moeten we de productieve krachten in onze maatschappij (werknemers, kaderleden, bedrijfsleiders, zelfstandigen, …) aanmoedigen om meer te werken en te ondernemen. Dit veronderstelt ook dat zij een voldoende motiverende verloning krijgen voor hun inzet en risico.
De torenhoge lastendruk maakt dat quasi onmogelijk: loonsverhogingen worden grotendeels wegbelast, terwijl sociale uitkeringen geplafonneerd zijn. Er is dus sprake van “oversolidariteit”: de productieve krachten moeten te veel van hun loon afdragen aan de staat, zonder dat er voldoende dienstverlening en sociale zekerheid tegenover staat.
Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat zij op zoek gaan naar minder belaste alternatieven zoals bedrijfswagens, voordelen van alle aard en managementvennootschappen. Trouwens, ook de overheid zelf maakt intussen gretig gebruik van maaltijdcheques, onkostenvergoedingen en dergelijke om haar loonlasten te verlagen.
Het is net zoals met files: automobilisten zoeken sluipwegen omdat de wegeninfrastructuur en de alternatieven van openbaar vervoer niet voldoen. We weten allemaal dat het dan geen zin heeft om de sluipwegen af te sluiten, men moet de basis van het mobiliteitsprobleem aanpakken.
De recente uitlatingen van de Staatssecretaris voor Fraudebestrijding met betrekking tot ‘misbruik via managementvennootschappen’ gaan voorbij aan de meerderheid van correct werkende vennootschappen. Het is eerder zo dat de overheid zich bezondigt aan schuldig verzuim: omdat men de torenhoge lastendruk niet durft verminderen, beperkt men zich tot symptoombestrijding.
De politiek zou beter de basis van het probleem aanpakken: minder lasten op werken en ondernemen, een betere dienstverlening en een efficiëntere sociale zekerheid. Bedrijfsleiders, zelfstandigen, kaderleden, werknemers,… zullen dan graag meer bijdragen aan deze moderne welvaartsstaat. Zij zijn niet de fraudeurs en profiteurs waarvoor sommigen hen graag verslijten, zij doen de economie draaien en willen graag wat meer terug krijgen voor hun dagelijkse inzet.
Deze visie en durf missen we in de begroting van Di Rupo I: men probeert de bijkomende lasten wat te verdelen over verschillende bevolkingsgroepen, maar het blijft knip- en plakwerk. Bovendien blijkt nu al dat we volgend voorjaar opnieuw enkele miljarden euro extra zullen moeten zoeken om de begrotingsdoelstellingen te halen. Zal men dan weer aan symptoombestrijding doen of zal de regering Di Rupo I durven zichzelf te overstijgen én echt werk maken van een efficiënte overheid met minder lasten op werken en ondernemen?
Luc De Bruyckere, voorzitter
Jo Libeer, gedelegeerd bestuurder
Voka, Vlaams netwerk van ondernemingen
Bron : De Tijd, 15 december 2011