Infotheek

In het kader van een beleid dat er op is gericht gezin en arbeid te verzoenen, is dat een positieve zaak.

Keerzijde zijn natuurlijk de kosten voor de sociale zekerheid die de pan uitswingen. De suggestie van Professor J. Pacolet om de bijdragen te verhogen is voor Voka onaanvaardbaar.  Voka concludeert dat het stelsel anders moet worden gefinancierd maar tegelijkertijd serieus wordt gerationaliseerd.

De lasten op arbeid verzwaren in een periode waarbij onze loonkostenhandicap nog altijd 7 % bedraagt, is geen optie. Bovendien getuigt het van een zeker cynisme de bedrijven meer te doen betalen in ruil voor meer organisatorische problemen, want laat ons niet vergeten dat het massale tijdskrediet de ondernemingen een hoop hoofdbrekens bezorgt.

De kosten solidariseren onder werknemers via een persoonlijke bijdrage doet dan weer de koopkracht van de mensen dalen, die zich bovendien dubbel moeten plooien voor hun collega die met tijdskrediet is. De werknemer die aan de slag blijft, is dan tweemaal de klos.

Gezien tijdskrediet kadert in een gezinsbeleid ligt het voor de hand te gaan financieren met algemene middelen die niet rechtstreeks arbeid belasten. Een andere verdedigbare optie is de burger te responsabiliseren en zelf te laten sparen via een systeem van individueel tijdsparen.

Ten gronde is het zeer de vraag of alle onthaasting moet worden vergoed. Het systeem wordt best wat gerationaliseerd: is het bijvoorbeeld werkelijk nodig dat de collectiviteit tussenkomt in wat soms puur privé-plezier is (“de wereldreis”)? Op die manier verliest het stelsel zijn legitimiteit (verzoening gezin en arbeid). Die legitimiteit komt ook onder druk doordat een aanzienlijk deel van de middelen wordt opgeslokt door een vervroegde uittreding van ouderen. Het Generatiepact dreigt dit nog verder op te blazen.

Voka concludeert dat het stelsel anders moet worden gefinancierd maar tegelijkertijd serieus wordt gerationaliseerd.